Stilgehouden.nl

Is de toekomst van het conservatisme "nationaal"?

Bron

Arnold Kling heeft een uitstekende Substack-post op de National Conservative Conference . Ik raad ook dit stuk van Nate Hochmann aan .

Mijn conclusie van beide is dat nationale conservatieven misschien een punt hebben door te beweren dat "alle energie, alle opwinding, alle intellectuele innovatie aan onze kant staat". Andere conservatieve groepen, denktanks of 'omgevingen' in het algemeen zijn de laatste tijd vrij stil geweest – inclusief, als je ze beschouwt als leden van dezelfde bredere intellectuele familie, libertariërs. Een aantal libertaire groepen hebben in principe geen standpunt ingenomen over de pandemie en lockdowns. Dat geeft op zichzelf al de complexiteit van de kwestie aan, maar het zorgt er ook voor dat mensen begrijpelijkerwijs vragen stellen over de levensvatbaarheid en relevantie van een bepaalde reeks ideeën. Als libertariërs niet deelnemen aan het debat over ongekende beperkingen van persoonlijke vrijheid en ongekende groei van overheidsuitgaven en overheidsschulden, waar zijn ze dan goed voor?

"Nationale conservatieven", aan de andere kant, zijn extreem uitgesproken over de waan van de dag, te beginnen met de linkse hegemonie in het onderwijs en ras en misdaad. Ze groeien zeker in zichtbaarheid. Toch kun je je afvragen, zoals Hochmann en Kling doen, waar ze voor staan. Arnold stelt voor om nationaal conservatisme te beschouwen als "20e-eeuws conservatisme minus fiscale verantwoordelijkheid plus retoriek van klassenstrijd".

In dit verband zijn er een paar dingen die bij mij opkomen. De beweging werd gedoopt door de publicatie van Yoram Hazony's The Virtues of Nationalism . Ik vond dat op zijn zachtst gezegd geen overtuigend boek. Maar ik denk dat het een slim boek was, zoals het voorstelde aan conservatieven, die nogal geschokt waren na de overname van de Republikeinse partij door Donald Trump, iets dat een ideologische kijk leek te bieden. Er ontbreken veel stukjes: waarom bijvoorbeeld Hazony's nadruk op de bijbelse wortels van moderne natiestaten, of zijn idee dat *echt* (goed?) dit moet leiden tot fiscale losbandigheid is mij niet duidelijk. Die houding ten opzichte van een groter uitgavenconservatisme was eigenlijk geworteld in steun voor het Trumpisme. Nationale conservatieven vormen zichzelf als de intellectuelen die Trump serieus nemen en probeerden een coherente benadering te weven uit zijn vele eigenzinnige beleid.

De minachting voor Paul Ryan (die mij een economisch verstandige, fiscaal conservatieve Republikein lijkt) is te wijten aan wat ik zou beschouwen als de ware zaak van nationaal conservatisme: een versie van identiteitspolitiek. Als 'nationalisme', in de vorm van industriebeleid, enkele voorstellen van de nationale conservatieven impliceert, hebben de 'intellectuele energieën' die ze mobiliseren vooral betrekking op cultuur, niet op economisch beleid. Een afwijzing van de huidige mode van kritische rassentheorie is wat een beweging met elkaar verbindt die niet zonder sterke en vocale intellectuele persoonlijkheden is.

Dit is misschien niet nieuw. Economisch beleid is doorgaans niet nuttig om mensen te mobiliseren en men zou kunnen stellen dat de strijd om het communisme inderdaad een 'culturele oorlog' was. Toch was het idee dat westerse landen er niet communistisch uit zouden moeten zien tot op zekere hoogte tweeledig en gebaseerd op gemeenschappelijke politieke waarden, terwijl het nu een uitdaging is om waarden te vinden die links en rechts delen – misschien met uitzondering van hun gemeenschappelijke loyaliteit tot meer economisch interventionisme.

schrijft Hochmann:

Conferentiebezoekers – een politiek ongelijksoortige vereniging van West Coast Straussians geassocieerd met het in Californië gevestigde Claremont Institute, post-liberalen, rechtse populisten en een willekeurig aantal andere ideologische subgenres gegroepeerd in wat bekend is geworden als de "Nieuwe Right” – komen samen in de overtuiging dat de conservatieve beweging er niet in is geslaagd om het relatieve culturele conservatisme van het Amerikaanse electoraat volledig te benutten. Er blijft enige onduidelijkheid bestaan over waar de nationale conservatieven voor zijn, maar ze weten waar ze tegen zijn – wat de Israëlisch-Amerikaanse conferentieorganisator Yoram Hazony in zijn toespraak beschreef als “het idee van een publiek liberalisme en een privaat conservatisme.” Te lang, zo beweren nationale conservatieven, heeft rechts de bescherming van vrijheid als het enige doel van het politieke leven gezien en de discussie over deugdzaamheid grotendeels naar de privésfeer verwezen. Maar "er is geen echte muur die het publiek van het privé scheidt – dat is een mythe", zegt Hazony. "De publieke sfeer reikt tot in het privé." Met andere woorden, politiek staat niet stroomafwaarts van cultuur.

In veel opzichten is dit een reactie op een politisering van de privésfeer die links begon. Het nieuwe idee lijkt een oppositie te zijn, niet op grond van het feit dat het privéleven van mensen privé is en zo zou moeten blijven, maar veeleer met een symmetrische overheidsbelofte voor een andere versie van hoe de persoonlijke identiteit van mensen eruit zou moeten zien. Dit zou een onvermijdelijke terugslag kunnen zijn voor culturele trends die zich de afgelopen jaren hebben geconsolideerd. Toch ben ik geneigd de conclusie van Arnold te delen: wat we zien is "een gevaarlijk en misleidend politiek links met een gevaarlijk en misleidend politiek rechts".

(0 OPMERKINGEN)

Bart Beekveld

%d bloggers liken dit: