Stilgehouden.nl

Hoe verse kruiden te drogen voordat ze verwelken Nu het zomeroogstseizoen ten einde loopt, is het tijd om erachter te komen wat je moet doen met de verse producten die je nu niet kunt eten, maar die je niet wilt eindigen als voedselverspilling . Misschien kun je je tomaten inmaken als pastasaus, je komkommers inleggen en je basilicum in pesto veranderen – allemaal geweldige keuzes. Een ander? Droge verse kruiden om de hele herfst en winter aan soepen en gerechten toe te voegen. Als het gaat om het bewaren van deze aromaten, is er een breed scala aan technieken die u kunt gebruiken. Je zou bijvoorbeeld een oven, een dehydrator of een ander fancy hulpmiddel kunnen gebruiken. Of u kunt zich houden aan het advies van Kalei Buczek, een tuinexpert en manager van ReWild plant and flower studio in Washington, DC: Ga gewoon de ouderwetse route. "Ik sta voor luchtdrogen als het gaat om het bewaren van kruiden", zegt ze. Bij dit proces worden kruiden met touw gebundeld en ondersteboven opgehangen. "Je wilt je kruiden zo vers mogelijk oogsten", adviseert Buczek. Dit zorgt ervoor dat je er de meeste smaak uit kunt halen. Bij het bundelen zegt Buczek niet overijverig te worden. "Je moet ervoor zorgen dat je niet te veel bij elkaar gooit", zegt ze. Anders zullen de binnenste stukken niet zo effectief drogen als de buitenste stukken, wat niet alleen resulteert in minder gedroogde kruiden, maar, wat nog belangrijker is, schimmel kan veroorzaken in het hele bos. "Bovendien wil je zeker weten dat je kruiden ergens drogen met een goede luchtstroom", voegt Buczek toe. Vermijd plaatsen die te vochtig of vochtig zijn, stelt ze voor, wat je badkamer waarschijnlijk uitsluit. "Kelders zijn populair omdat ze koel en donker zijn en een constante temperatuur behouden", zegt ze. Als je geen ondergrondse ruimte in je huis hebt, probeer dan een kast of pantry. Zodra je kruiden helemaal droog zijn (normaal ongeveer zeven tot tien dagen, of wanneer ze knapperig en knapperig zijn), wijst Buczek erop dat zorgvuldigheid essentieel is als het gaat om het bewaren van je nieuw bewaarde aromaten. "De droge kruiden zullen broos zijn, dus wees voorzichtig met het hanteren ervan zodra ze volledig zijn uitgedroogd", zegt ze. "Bewaar ze in een luchtdichte verpakking." Als je niet een week of zo kunt wachten om kruiden te drogen, kun je ook een magnetron of oven gebruiken om het proces te versnellen, zegt Buczek. Plaats voor de eerste optie vier of vijf bosjes kruiden tussen twee papieren handdoeken en zap ze vervolgens twee tot drie minuten. Als ze daarna niet droog zijn, ga dan door met de magnetron met tussenpozen van 30 seconden totdat al het vocht is verwijderd. In een conventionele oven kun je verse kruiden drogen door bundels gedurende twee tot vier uur op een bakplaat op 180 graden te leggen. Welke methode je ook kiest, je toekomstige zelf bedankt voor het drogen van je verse kruiden nu om later te gebruiken. Wil je als eerste op de hoogte zijn van de nieuwste (en beste) productdrops van SHOP, aangepaste collecties, kortingen en meer? Meld u aan om de informatie rechtstreeks in uw inbox te ontvangen. Vul email adres in

Bron

Nu het zomeroogstseizoen ten einde loopt, is het tijd om erachter te komen wat je moet doen met de verse producten die je nu niet kunt eten, maar die je niet wilt eindigen als voedselverspilling . Misschien kun je je tomaten inmaken als pastasaus, je komkommers inleggen en je basilicum in pesto veranderen – allemaal geweldige keuzes. Een ander? Droge verse kruiden om de hele herfst en winter aan soepen en gerechten toe te voegen.

Als het gaat om het bewaren van deze aromaten, is er een breed scala aan technieken die u kunt gebruiken. Je zou bijvoorbeeld een oven, een dehydrator of een ander fancy hulpmiddel kunnen gebruiken. Of u kunt zich houden aan het advies van Kalei Buczek, een tuinexpert en manager van ReWild plant and flower studio in Washington, DC: Ga gewoon de ouderwetse route. "Ik sta voor luchtdrogen als het gaat om het bewaren van kruiden", zegt ze.

Bij dit proces worden kruiden met touw gebundeld en ondersteboven opgehangen. "Je wilt je kruiden zo vers mogelijk oogsten", adviseert Buczek. Dit zorgt ervoor dat je er de meeste smaak uit kunt halen.

Bij het bundelen zegt Buczek niet overijverig te worden. "Je moet ervoor zorgen dat je niet te veel bij elkaar gooit", zegt ze. Anders zullen de binnenste stukken niet zo effectief drogen als de buitenste stukken, wat niet alleen resulteert in minder gedroogde kruiden, maar, wat nog belangrijker is, schimmel kan veroorzaken in het hele bos.

"Bovendien wil je zeker weten dat je kruiden ergens drogen met een goede luchtstroom", voegt Buczek toe. Vermijd plaatsen die te vochtig of vochtig zijn, stelt ze voor, wat je badkamer waarschijnlijk uitsluit. "Kelders zijn populair omdat ze koel en donker zijn en een constante temperatuur behouden", zegt ze. Als je geen ondergrondse ruimte in je huis hebt, probeer dan een kast of pantry.

Zodra je kruiden helemaal droog zijn (normaal ongeveer zeven tot tien dagen, of wanneer ze knapperig en knapperig zijn), wijst Buczek erop dat zorgvuldigheid essentieel is als het gaat om het bewaren van je nieuw bewaarde aromaten. "De droge kruiden zullen broos zijn, dus wees voorzichtig met het hanteren ervan zodra ze volledig zijn uitgedroogd", zegt ze. "Bewaar ze in een luchtdichte verpakking."

Als je niet een week of zo kunt wachten om kruiden te drogen, kun je ook een magnetron of oven gebruiken om het proces te versnellen, zegt Buczek. Plaats voor de eerste optie vier of vijf bosjes kruiden tussen twee papieren handdoeken en zap ze vervolgens twee tot drie minuten. Als ze daarna niet droog zijn, ga dan door met de magnetron met tussenpozen van 30 seconden totdat al het vocht is verwijderd. In een conventionele oven kun je verse kruiden drogen door bundels gedurende twee tot vier uur op een bakplaat op 180 graden te leggen.

Welke methode je ook kiest, je toekomstige zelf bedankt voor het drogen van je verse kruiden nu om later te gebruiken.

Wil je als eerste op de hoogte zijn van de nieuwste (en beste) productdrops van SHOP, aangepaste collecties, kortingen en meer? Meld u aan om de informatie rechtstreeks in uw inbox te ontvangen.

Vul email adres in

Jeroen Bouwer

Waarom sommige artsen stijldansen of een dag in het museum voorschrijven Het duurde twee jaar en bijna 50 bezoeken aan de eerste hulp voor Dr. Ardeshir Hashmi om te beseffen dat hij geen pillen hoefde voor te schrijven voor de ondraaglijke pijn op de borst van zijn 93-jarige patiënt. Hij moest ballroomdans voorschrijven. Ruth – een pseudoniem voor privacy – was niet altijd een frequent flyer in de ambulance geweest. Maar vanaf 2015 zou een strakke, verstikkende druk in haar ribbenkast haar doen beven, pijn doen en 911 bellen. Elke twee weken arriveerde ze in het Massachusetts General Hospital en ontving wat Hashmi, toen haar geriater en nu de voorzitter van geriatrische innovatie bij Cleveland Clinic, "de opwerking van een miljoen dollar" noemt. Het was een eindeloze parade van witte jassen, stethoscopen en negatieve testresultaten. Hashmi was verbijsterd toen hij met Ruth praatte over de pijn die was verdwenen lang voordat ze in het ziekenhuis aankwam. [time-brightcove not-tgx=”true”] In werkelijkheid was die pijn verdwenen op het moment dat EMT's bij haar thuis aankwamen. Na talloze gesprekken ontdekte Hashmi dat de kleinzoon van Ruth naar de universiteit was vertrokken vlak voordat de hevige pijn op de borst begon. Ze was alleen in een donker, leeg huis en niemand zou haar meer naar de dansstudio in de buurt brengen. Niemand zou het zelfs maar merken als ze van de trap zou vallen. En als Ruth zich dat herinnerde, bloeide de pijn in haar borst op in het fladderende crescendo van een paniekaanval. Geen berg pijnstillers en antidepressiva kon haar kleinzoon naar huis brengen. Maar Hashmi kon haar doorverwijzen naar een manager geriatrie die haar weer naar stijldansen zou brengen, haar zou vergezellen terwijl ze in haar stoel zwaaide naar een jazzy swing, en haar opnieuw in contact zou brengen met haar liefde voor muziek en haar vrienden in het buurthuis. Dus hij deed het. En haar gewoonte om twee keer per maand in een ambulance te komen, verdween. Hashmi had Ruth in feite een sociaal recept geschreven, waarin een arts een patiënt doorverwijst naar een gemeenschaps- of culturele activiteit zoals een kunstclub, muziekvoorstelling, dansles, vrijwilligersactiviteit of natuurwandeling om hun mentale en fysieke gezondheid. Aangezien chronische gezondheidsproblemen, een vergrijzende bevolking en een afnemende geestelijke gezondheid het land overweldigen, zijn geneesmiddelen op recept niet de wondermiddelen die ze soms verwachten te zijn – en dat geldt met name nu, tijdens een wereldwijde pandemie en het grootste natuurlijke experiment van sociale isolatie in de geschiedenis. Artsen hebben zeer weinig instrumenten om de sociale determinanten van gezondheid aan te pakken. Zou sociaal voorschrijven een deel van de oplossing kunnen zijn? Om die vraag te beantwoorden, heeft sociaal voorschrijven een formele definitie nodig. De Engelsen hebben misschien de beste claim om het te creëren, aangezien hun National Health Service (NHS) het enige grote gezondheidszorgsysteem is dat sociaal voorschrijven op nationaal niveau heeft gefinancierd. Dr. Michael Dixon, een pionier van de sociale voorschrijfbeweging in Engeland en voorzitter van het College of Medicine, houdt de parameters breed. "Ik veronderstel dat ik het definieer als alles waarvan de patiënt en de linkwerker denken dat het hen naar een betere plek zal helpen", zegt hij. Lees meer: Waarom artsen natuurwandelingen voorschrijven De linkwerker, legt Dixon uit, is een clinicus die cruciaal is voor het sociale recept. Linkwerkers fungeren als community-navigatoren; ze besteden tijd en energie aan het leren kennen van de interesses, motivaties en middelen van een patiënt, en vervolgens stellen ze samen een behandelplan op met gemeenschapsactiviteiten die zijn afgestemd op deze prioriteiten. In tegenstelling tot traditionele artsen die ernaar streven om de problemen van patiënten zo snel mogelijk te diagnosticeren, ontdekken linkwerkers "wat voor hen belangrijk is, in plaats van wat er met hen aan de hand is", zei Dixon. De daadwerkelijke verwijzing naar een activiteit kan alles omvatten dat deze problemen aanpakt. Vaak gaat het om het verbinden met anderen door middel van kunst, vrijwilligerswerk en de natuur. Andere keren kan het gaan om het leren koken van voedzame maaltijden of het regelmatig uitlaten van de hond. "Ik denk niet dat we er te kostbaar over moeten zijn", zegt hij. Voorlopig blijft sociaal voorschrijven de uitzondering, niet de norm, in de VS Een pleitbezorger is Dr. Deb Buccino, een kinderarts bij MACONY Pediatrics in de Berkshires in het westen van Massachusetts. Buccino heeft de afgelopen twee jaar sociaal voorschrijven geleverd als onderdeel van CultureRx Initiative, een proefprogramma gefinancierd door Mass Cultural Council, dat de publieke betrokkenheid bij kunst, wetenschap en cultuur in heel Massachusetts bevordert. CultureRx liep slechts twee maanden voordat COVID-19 als een asteroïde door alle plannen sloeg, en tegelijkertijd de behoefte aan sociaal voorschrijven versterkte, terwijl het onmogelijk werd om samen te komen of te socializen. Buccino identificeert de patiënten die volgens haar het meeste baat zouden hebben bij sociaal voorschrijven. Voor haar zijn dit kinderen die anders niet naar het museum of het arboretum zouden kunnen. Ze kunnen worstelen met hun gewicht, of met angst en depressie. Hun families kunnen sociaaleconomische problemen, polydrugsmisbruik of huiselijk geweld ervaren. Bij het zoeken naar deze patiënten voor sociale voorschriften, gelooft Buccino dat CultureRx gelijkheid en een gevoel van verbondenheid kan opbouwen in culturele ruimtes die niet altijd welkom waren voor alle leden van de gemeenschap. Buccino stelt patiënten voor aan de zorgcoördinator van haar kantoor, die tijd besteedt aan het leren over de levensstijl van het gezin en de interesses van het kind. Ze biedt een menu met lokale selecties, variërend van een persoonlijke ontvangst in het Norman Rockwell Museum tot een gezinspas voor een jaar aan de Massachusetts Audubon Society. Mass Cultural Council zorgt voor vervoer en extra kaartjes, zodat kinderen een vriend kunnen meenemen. Lees meer: 5 manieren om je gelukkiger te voelen tijdens de pandemie, volgens de wetenschap Verpleegkundige Adrien Conklin trad het eerste jaar van de pilot op als coördinator zorg op kantoor. Ze herinnert zich een 8-jarige jongen (genaamd Jimmy vanwege privacy) aan wie ze kaartjes voorschreef om met een vriend een productie van De kleine zeemeermin te zien. Jimmy werd geboren met een pijnlijke aangeboren afwijking in een gezin dat worstelde met middelenmisbruik, dus zijn grootmoeder voedde hem alleen op met een beperkt inkomen. School was moeilijk. Vrienden maken was nog moeilijker. Toen Conklin een week later belde om zijn sociale voorschrift op te volgen, was zijn grootmoeder opgewonden om te melden dat Jimmy een heel uur geconcentreerd op het podium had doorgebracht, met een vriend naast hem. Het was de eerste keer sinds lange tijd dat ze haar kleinzoon oprecht gelukkig had gezien. 'Het is zo'n klein teken, toch? Je denkt dat het maar theaterkaartjes zijn. Maar wat dat werkelijk betekent voor dat gezin dat onder stress staat…' Conklins stem, die voorheen onwrikbaar was, kraakt een heel klein beetje. "Hij had een uur van pure vreugde." Voordelen stralen zowel van de patiënt als van de arts. Buccino beschrijft het gevoel van een burn-out, "als een gebroken record", door dezelfde aanbevelingen te herhalen die patiënten nooit hebben opgevolgd, zoals regelmatig sporten of groenten eten bij elke maaltijd. Maar met sociale voorschriften leek opvolging succesvoller. Gezinnen brachten graag een middag door in het kunstmuseum of in de theatermatinee. Buccino gelooft dat naleving van sociale voorschriften voortkomt uit hoe plezierig ze zijn. Ze voelt zich als Willy Wonka die het gouden kaartje uitdeelt. 'Hij heeft dat kaartje gewoon aan het grote publiek getoond, en het waren niet alle rijke mensen die de beloning kregen. Het is leuk. Het is gratis. Het maakt me aan het lachen, en het maakt de familie aan het lachen.” Toch zal het overtuigen van grote betalers om klinieken en gemeenschapsgroepen te vergoeden voor sociaal voorschrijven een hoeveelheid bewijsmateriaal vereisen dat de voordelen voor patiënten aantoont, vertaald in financiële besparingen voor het gezondheidszorgsysteem. Tot nu toe wordt sociaal voorschrijven ondersteund door een lappendeken van onderzoeken, die elk een punt maken over een enkelvoudig aspect van sociaal voorschrijven, maar geen enkele kan spreken over de waarde ervan als geheel. Een studie uit 2010, gepubliceerd in PLOS Medicine , met gegevens van meer dan 300.000 oudere personen, toonde bijvoorbeeld aan dat eenzaamheid een even groot sterfterisico kan vormen als het roken van 15 sigaretten per dag. En in 2015 publiceerde de Lancet een dubbelblind onderzoek waarbij 1.200 volwassenen met vroege dementie werden toegewezen aan algemeen gezondheidsadvies of een interventie met regelmatige lichaamsbeweging, sociale interactie en een gecontroleerd dieet. De interventie verbeterde in feite de cognitieve functie van de patiënten vanaf hun basisniveau, terwijl algemene gezondheidsadviezen de cognitieve achteruitgang alleen maar vertraagden. Andere onderzoeken zijn niet specifiek voor oudere volwassenen. In een meta-analyse van zeven op kunst gebaseerde interventies voor kankerpatiënten, rapporteerden alle patiënten een verbeterd welzijn, en velen ervoeren minder stress en angst. Talloze artikelen presenteren de voordelen van tijd doorbrengen in de natuur: bijvoorbeeld beter slapen, betere geestelijke gezondheid en verlaagde bloeddruk, agressie en obesitas. Maar er zijn niet veel onderzoeken naar formele sociale voorschrijfprogramma's, en hun effecten zijn moeilijk te evalueren. Hoe meet men een verhoogd doel en verband, of de ernst van een depressie die had kunnen zijn? Totdat deze hiaten zijn opgevuld, voelen veel artsen zich niet op hun gemak om hun medische autoriteit achter een formeel sociaal 'recept' te gooien. Dr. Carla Perissinotto is een van hen. Als geriater-wetenschapper aan de Universiteit van Californië, San Francisco, is ze een groot voorstander van het verband tussen eenzaamheid en slechte resultaten. Maar ze zal haar receptblok er niet tegen gebruiken totdat ze een robuust onderzoek ziet naar de effecten van sociaal voorschrijven en mogelijke schade. "Er zijn enkele onderzoeken die de voordelen van vrijwilligerswerk aantonen, en ze geven je heel concrete aanwijzingen: twee uur per week is genoeg", zei ze. "Dat is iets meetbaars, net zoals ik doses en frequenties voor medicijnen geef." Lees meer: Je pandemische gewoonten kunnen vervagen, maar de kracht en wijsheid die je hebt opgedaan niet Voor anderen is de intuïtie achter sociaal voorschrijven echter voldoende. Dan Morse, oprichter van Social Prescription USA – een organisatie die de vooruitgang van sociaal voorschrijven in de VS ondersteunt – organiseert online 'happy hours' voor advocaten om netwerken op te bouwen rond sociale voorschrijfprojecten. De aanwezigen variëren van artsen tot muziektherapeuten in klinieken in het Midwesten tot grote ontwikkelaars van Reddit en de National Institutes of Health. Tijdens een recente bijeenkomst knikten de aanwezigen mee terwijl Morse zei: “Bedenk eens wat er zou kunnen gebeuren als er 10 miljoen meer mensen vrijwilligerswerk doen in ons land. Als er nog 10 miljoen mensen de natuur in gaan, er verliefd op worden en voor hun plek zorgen. Als er 10 miljoen meer mensen zijn die hun stem vinden via de kunsten die hun werk en schoonheid met andere mensen delen." Het klinkt idyllisch. En het klinkt alsof het lang zou duren. Maar experts zijn het erover eens dat het niet onmogelijk is. Sociale voorschriften zijn niet alleen de bevelen van de dokter. In zijn gezamenlijke levering stelt sociaal voorschrijven patiënten in staat om voor zichzelf en hun gemeenschappen te zorgen zonder toezicht van een arts. In een buitenwijk van Boston zwaait Ruth – de oudere vrouw die pijn op de borst had totdat ze weer stijldansen – wekelijks in haar rolstoel op de langzaam-langzaam-snelle beats van een foxtrot. In het hart van Cleveland bewaart Hashmi een kaart van Ruths kinderen met de tekst: 'Dank je. Het is alsof we onze moeder terug hebben.” Diep in de Berkshires barst Adrien Conklin in tranen uit als ze zich herinnert dat de 8-jarige Jimmy naar een toneelstuk keek. “Wat is daar het gezondheidsvoordeel van?” Conklin beantwoordt haar eigen vraag rustig. "Hij had een goede dag."

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: