Stilgehouden.nl

Forensische architectuur volgt bewaking van activisten en journalisten

Forensische architectuur volgt bewaking van activisten en journalisten

Bron

In 2018 was de wereld geschokt toen ze hoorde dat de Saoedische journalist en politieke dissident Jamal Khashoggi op brute wijze werd vermoord en in stukken gehakt in het consulaat van zijn land in Istanbul, Turkije. Een eerder dit jaar uitgebracht rapport van Amerikaanse inlichtingendiensten concludeerde dat de moord persoonlijk was geautoriseerd door de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman, die . Twee maanden na de gruwelijke moord in 2018 heeft een medewerker van Khashoggi, de in Montreal gevestigde Saoedische dissident Omar Abdulaziz, een rechtszaak aangespannen tegen het Israëlische spywarebedrijf NSO Group , omdat het de Saoedische inlichtingendiensten hielp zijn mobiele telefoon te hacken om zijn communicatie te bespioneren met de vermoorde journalist. De zaak bracht meer aandacht voor het bewakingsbedrijf, dat te maken kreeg met meerdere beschuldigingen van het mogelijk maken van onderdrukkende regimes over de hele wereld om journalisten, afwijkende overheidsfunctionarissen en mensenrechtenactivisten aan te vallen.

Het onderzoek naar NSO heeft deze maand een nieuw niveau bereikt met twee afzonderlijke onderzoeken die de wereldwijde bewakingsactiviteiten van het bedrijf onderzoeken. De eerste was Digital Violence , een uitgebreid platform van het in Londen gevestigde onderzoekscollectief Forensic Architecture (FA), onthuld op 3 juli in een groepstentoonstelling in Haus der Kulturen der Welt (HKW) in Berlijn.

Het werd op 18 juli gevolgd door het Pegasus-project , een enorm datalek van 50.000 telefoonnummers dat werd vrijgegeven door een consortium van media, waaronder de Guardian, Washington Post, Die Zeit, Süddeutsche Zeitung en Le Monde. Beide projecten onderzochten het gebruik van NSO's vlaggenschip-spyware Pegasus, die naar verluidt door regeringen werd gebruikt om niet alleen andersdenkenden en journalisten aan te vallen, maar ook om staatshoofden, waaronder de Franse president Immanuel Macron, in de gaten te houden . (NSO ontkende de beschuldigingen in een commentaar aan de Guardian ).

Het veelzijdige project van FA omvat een interactieve database die het wereldwijde gebruik van NSO-malware tegen journalisten en activisten door de jaren heen volgt; video-onderzoeken verteld door NSA-klokkenluider Edward Snowden; en een digitaal diagram dat de bedrijfsrelaties van NSO in kaart brengt. Het uitgebreide project is ontworpen om te worden gebruikt als bewijs in toekomstige rechtszaken, aldus de groep.

Daarnaast heeft FA muzikant en mensenrechtenadvocaat Brian Eno ingeschakeld om een " data sonificatie " stuk te componeren. Het geluidswerk is opgenomen in een nieuw album op de Arabische muziekwebsite Ma3azef . (De opbrengst gaat naar de non-profitorganisaties Medical Aid for Palestine en Grassroots Al-Quds .) Verder is er momenteel een korte film achter de schermen van Laura Poitras, die ook de documentaire Citizenfour over Snowden regisseerde, te zien bij nbk gallery in Berlijn en werd vertoond op het filmfestival van Cannes 2021.

"Ons onderzoek bracht patronen aan het licht in hoe Pegasus wereldwijd wordt gebruikt en hoe digitaal geweld verweven is met ernstige fysieke gevolgen voor degenen die het doelwit zijn", vertelde Shourideh C. Molavi, hoofdonderzoeker van de FA op het gebied van digitaal geweld, in een e-mail aan Hyperallergic. Molavi maakte een onderscheid tussen het onderzoek van haar groep en de gegevens die werden onthuld in het Pegasus-project en schreef: "De mensen die we interviewden in onze Pegasus Stories-video's waren niet bedoeld als individuen, maar eerder als samenwerkingsnetwerken. De forensische zaken van dit recente ongelooflijke lek laten precies dezelfde patronen zien.”

In een e-mail aan Hyperallergic noemde een woordvoerder van NSO de beschuldigingen in het onderzoek van FA "Gerecycleerde claims vol onnauwkeurigheden en halve waarheden." De woordvoerder merkte op dat het bedrijf is begonnen met het implementeren van een nieuw " compliance- en mensenrechtenbeleid ", dat "alle geloofwaardige claims van misbruik onderzoekt en passende maatregelen neemt op basis van de resultaten van zijn onderzoeken."

"Dit omvat het afsluiten van het systeem van een klant – een stap die NSO in het verleden meerdere keren heeft genomen, en zal niet aarzelen om opnieuw te nemen als een situatie daarom vraagt", voegde de woordvoerder eraan toe. In antwoord op de vraag van Hyperallergic over de vermeende betrokkenheid van het bedrijf bij de moord op Khashoggi, schreef de vertegenwoordiger:

Zoals we eerder hebben vermeld, werd de technologie van NSO op geen enkele manier gebruikt of in verband gebracht met de gruwelijke moord op Jamal Khashoggi. NSO heeft deze zaak grondig onderzocht, zoals het bedrijf doet bij claims van misbruik, en vond de beschuldigingen ongegrond. Als onderdeel van het licentiecontract met NSO zijn klanten verplicht om volledig te voldoen aan elk onderzoek dat ze in dit onderzoek hebben gedaan.

NSO Group is in 2010 opgericht door voormalige leden van het Israëlische inlichtingenkorps . De krachtige vlaggenschipsoftware Pegasus is naar verluidt in staat om via kwaadaardige spyware gegevens van smartphoneapparaten binnen te dringen en te verzamelen – lijsten met contactpersonen, sms-berichten, GPS-locatie, e-mails, agenda-afspraken en meer. Het stelt klanten ook in staat om naar gesprekken te luisteren, toetsaanslagen te volgen en de camera en microfoon van de beoogde telefoon te activeren voor realtime bewaking, allemaal zonder digitale sporen achter te laten.

Een van de hacktactieken van NSO was het sturen van overtuigende persoonlijke sms-berichten naar doelwitten. Verschillende journalisten en activisten die door de FA werden geïnterviewd, zeiden dat ze sms-berichten hadden ontvangen waarin ze exclusieve primeurs beloofden met betrekking tot hun onderzoek. Nadat ze op de links in deze berichten hadden geklikt, waren hun telefoons geïnfecteerd met Pegasus. Maar volgens het rapport van de Guardian staan nieuwe updates van Pegasus 'zero-click'-aanvallen toe, wat inhoudt dat een gebruiker niet op een link hoeft te klikken om zijn telefoon te laten besmetten.

Een besmettelijk sms-bericht dat naar de Mexicaanse journalist Carmen Arestigui is gestuurd met behulp van de Pegasus-spyware van de NSO Group, volgens het Digital Violence-project

Carmen Arestigui, een Mexicaanse journaliste die werd geïnterviewd door de FA, zei dat ze misleid was om bedrieglijke berichten te openen die waren ontworpen om te lijken alsof ze door vrienden en kennissen waren gestuurd om de dood te melden van personen die nog in leven waren. "Er waren veel berichten die waren gebaseerd op informatie over onze familie, onze vrienden, ons huisadres in Mexico-Stad", zei de journalist. "Door de naam van je vriend of de persoon die zou zijn gestorven te vermelden … nou, je kon het niet niet openen." Aristegui, een journalist die bekend staat om het onderzoeken van gevallen van corruptie en fraude bij de overheid in haar land, voegde eraan toe dat de Mexicaanse autoriteiten zich later richtten op de telefoons van haar zoon en een aantal van haar collega's.

In 2016 bracht Apple een kritieke software-update uit om beveiligingsfouten in zijn iPhone-besturingssysteem te verhelpen nadat Pegasus was gebruikt om iPhones van dissidenten in de Verenigde Arabische Emiraten te bespioneren, meldde Business Insider . Het jaar daarop onthulde een onderzoek door Citizen Lab dat het bedrijf actief is in ten minste 45 landen, van de Verenigde Staten tot Kazachstan en Mexico. Een rapport van Amnesty International uit 2018 beschuldigde het bedrijf ervan de Saoedische regering in staat te stellen mobiele apparaten van andersdenkenden, inclusief haar eigen medewerkers, te hacken en te monitoren. De mensenrechtenorganisatie diende in mei 2019 een verzoekschrift in bij een Israëlische rechtbank en eiste het stopzetten van de exportvergunningen voor Pegasus. De zaak werd in 2020 geseponeerd wegens 'onvoldoende bewijs'. Ook in 2019 diende het berichtenbedrijf WhatsApp een aanklacht in bij een rechtbank in Californië tegen NSO Group, waarbij het beweerde dat het bedrijf de servers van WhatsApp had gehackt om Pegasus op 1.400 gebruikersapparaten wereldwijd te installeren. WhatsApp beweerde ook dat leden van zijn juridische team die NSO voor de rechtbank hadden aangevochten, ook waren aangevallen met de malware.

Een met Pegasus geïnfecteerd sms-bericht verzonden naar Maati Monjib, een Marokkaanse historicus en mensenrechtenactivisten, volgens het Digital Violence-project

"De Pegasus-spyware van de NSO Group moet worden gezien en behandeld als een wapen dat is ontwikkeld, net als andere producten van het militair-industriële complex van Israël, in de context van de aanhoudende Israëlische bezetting", zei FA-directeur Eyal Weizman in een verklaring. “Het is ontmoedigend om te zien dat het wordt geëxporteerd om mensenrechtenschendingen wereldwijd mogelijk te maken.”

De Israëlische regering verleent een vergunning voor de export van NSO-producten naar buitenlandse staten en onderhoudt nauwe coördinatie met het bedrijf. Als gevolg van de recente onthullingen heeft de Israëlische regering een taskforce gevormd om te proberen een diplomatieke crisis met landen als Frankrijk en anderen te voorkomen, en heeft zij een commissie aangekondigd om het mogelijke misbruik van de bewakingssoftware van de NSO te onderzoeken.

De digitale aanvallen van de NSO overlappen vaak met fysiek geweld tegen activisten, zo blijkt uit onderzoek van de FA. Slachtoffers melden inbraken, intimidatie, intimidatie en in sommige gevallen moord. In het geval van Arestigui leidden de hacks tot een politie-inval in de kantoren van haar publicatie. De journaliste en haar team werden later door de publicatie ontslagen en aangeklaagd voor schadevergoeding, volgens het onderzoek van de FA.

De analyse van de gegevens door FA herkende bepaalde patronen in de activiteit van NSO. De groep ontdekte bijvoorbeeld dat digitale infecties zich niet richten op actoren van het maatschappelijk middenveld als individuen, maar eerder op netwerken van samenwerking. Uit het onderzoek bleek ook dat digitale targeting het bereik van de staatsmacht uitbreidt tot andersdenkenden op het gebied van mensenrechten in ballingschap, terwijl het ook fysiek gericht is op hun collega's en families in hun thuisland.

"Het is precies alsof je voor mensen wordt neergezet en uitgekleed en het is verboden je naaktheid te beschermen", zegt pater Pierre Marie-Chanel Affognon, een Togolese priester die zegt dat hij het doelwit was van Pegasus. "Het is geweld, het is geweld", herhaalde hij.

Gregory

Shahzia Sikander tekent de onmetelijkheid van vrouwen  Er is een soort glyph – een soort figuur die, hoewel geworteld in het leven, is veranderd in een abstracte vorm – in de linkerbovenhoek van het stuk "Epistrophe" (2021), een stuk dat is samengesteld uit vloeibare gouache en inkttekeningen op calqueerpapier, dat voelt voor mij als een kaartsleutel voor de hele tentoonstelling van Shahzia Sikander in de Morgan Library and Museum. Het is een terugkerend motief in haar werk: een duidelijk vrouwelijke figuur zonder armen, een ruime boezem boven een samengeknepen taille en dan forse, gebogen heupen die taps toelopen naar de benen en wat bijna voeten zijn die hier een wirwar van verbonden ranken worden. Horizontaal georiënteerd zoals de figuur hier is, lijkt het bijna op een paar eierstokken. In "Epistrophe", dat eigenlijk een installatie is en het grootste werk in de tentoonstelling, maakt de kunstenaar zowel subtiel als krachtig duidelijk dat het hart van haar tentoonstelling, Shahzia Sikander: Extraordinary Realities , haar fascinatie is voor de manieren waarop vrouwen zoals gedacht en fantasierijke wezens kunnen onmetelijk zijn in hun krachten. Als ik aan dit thema denk, moet ik denken aan het werk van Elizabeth Catlett , Wangechi Mutu en Shoshana Weinberger, die allemaal de conventionele vrouwelijke vorm verfraaien en overdrijven, vervormen en verdraaien om hem ongecultiveerd, weerbarstig en grensoverschrijdend te maken. De show beslaat de eerste 15 jaar van Sikander's carrière en benadrukt haar werk binnen de traditie van miniatuur- of manuscriptschilderen die ze studeerde in Lahore, Pakistan (waar ze is geboren en getogen), ook voor mijn ogen behoort ze tot deze geneaologie. Ze waagt zich echter zelden aan beeldhouwkunst. De belangrijkste gereedschappen van Sikander zijn gouache, aquarel en inkt op papier. Ze kan weelderig zijn met haar spontaniteit zoals ze is in "Epistrophe", en ze kan rigoureus precies zijn zoals "Running on Empty" (2002) laat zien. In het latere stuk wordt een veelkleurig, doorschijnend silhouet van een geslachtsloze figuur gelegd over een werveling van mannelijke figuren en de avatars van hindoegoden, allemaal in een ingewikkeld mozaïekpatroon.  Shahzia Sikander, "Running on Empty" (2002) aquarel en inkjet op wasli-papier Ik waardeer echt de stukken waarin ze beide doet, zoals in "A Slight and Pleasing Dislocation" uit 2001, een onvoltooid paneel dat oorspronkelijk deel moest uitmaken van een 50-voet muurschildering die Sikander de opdracht had gekregen om te maken. De figuur is zonder hoofd en velen bewapend (mogelijk een soort Durga ) met de bovengenoemde getande voeten die herhaaldelijk verschijnen en verschillende wapens en gereedschappen die in de 13 handen worden vastgehouden. Dit is een versie van de vrouw die alles kan zijn en doen, de persoon die niet te overzien is. En in onze populaire cultuur wordt de onberekenbare persoon als gevaarlijk beschouwd, en we waarderen en verachten hem hiervoor. En vooral gekleurde mensen zijn onderhevig aan deze projectie. Volgens het bijschrift van de afbeelding leek dit cijfer na 9/11 bedreigend voor de opdrachtgevers en werd Sikander gevraagd het te wijzigen. Ze weigerde en gaf in plaats daarvan de commissie op. In haar werk en in haar eigen geleefde leven laat Sikander zien dat haar visie op vrouwen niet mag worden verboden of beperkt.  Shahzia Sikander, “A Slight and Pleasing Dislocation” (2001) acryl aan boord In Extraordinary Realities demonstreert Sikander een geweldige faciliteit door de traditie van miniatuurschilderkunst in andere culturele contexten te trekken. Het werk dat ze maakte tijdens een fellowship in Houston in het Museum of Fine Arts van 1995-1997, bijvoorbeeld "Eye-I-ing That Armorial Bearings" (1989-1997), laat zien hoe ze de culturele dynamiek en specifieke geschiedenissen die betrekking hebben op Afro-Amerikanen. In dit werk wordt het hoofd van kunstenaar Rick Lowe, oprichter van Project Row Houses in Houston, ondersteboven getoond samen met verschillende iconen en symbolen uit haar eigen tradities – de lezende geleerde en de durga. Ze mengt zich ook in het Grieks, zoals in de griffioen in de rechter benedenhoek. Het stuk voelt alsof ze een ander soort heraldiek probeert te ontwerpen – een die misschien het teken is van haar eigen specifieke huis.  Shahzia Sikander, "Eye-I-ing That Armorial Bearings" (1989-97) plantaardige kleur, droog pigment, waterverf en thee op wasli-papier; 22×14,7cm. (© Shahzia Sikander, met dank aan: de kunstenaar en Sean Kelly, New York) Deze show is ook een manier voor de Morgan Library and Museum om uit te breiden wat mij al een tijdje een beperkt tentoonstellingspalet leek. Ik heb de instelling gekend om meestal shows te organiseren zoals Guercino: Virtuoso Draftsman , zoals ze deden in oktober 2019, of Walt Whitman: Bard of Democracy , die in juni van datzelfde jaar werd opgezet. In de afgelopen twee jaar heeft de Morgan echter ook Betye Saar: Call and Response tentoongesteld en een aanstaande tentoonstelling van tekeningen van zwarte kunstenaars uit het Amerikaanse zuiden . Dit lijkt veelbelovend om de Morgan in het gesprek te brengen over de kwesties macht, geslacht, etniciteit, keuzevrijheid, publieke erkenning en diversiteit. Extraordinary Realities laat zien dat we inderdaad kunnen spelen met onze overgeërfde traditionele manieren van kijken wanneer we een kunstenaar vinden die ze elegant en krachtig kan transformeren met de gecultiveerde vaardigheid van haar handen. Shahzia Sikander: Extraordinary Realities loopt tot en met 26 september in de Morgan Library and Museum (225 Madison Avenue, Midtown, Manhattan). Deze tentoonstelling vond zijn oorsprong in het RISD Museum.

Shahzia Sikander tekent de onmetelijkheid van vrouwen Er is een soort glyph – een soort figuur die, hoewel geworteld in het leven, is veranderd in een abstracte vorm – in de linkerbovenhoek van het stuk "Epistrophe" (2021), een stuk dat is samengesteld uit vloeibare gouache en inkttekeningen op calqueerpapier, dat voelt voor mij als een kaartsleutel voor de hele tentoonstelling van Shahzia Sikander in de Morgan Library and Museum. Het is een terugkerend motief in haar werk: een duidelijk vrouwelijke figuur zonder armen, een ruime boezem boven een samengeknepen taille en dan forse, gebogen heupen die taps toelopen naar de benen en wat bijna voeten zijn die hier een wirwar van verbonden ranken worden. Horizontaal georiënteerd zoals de figuur hier is, lijkt het bijna op een paar eierstokken. In "Epistrophe", dat eigenlijk een installatie is en het grootste werk in de tentoonstelling, maakt de kunstenaar zowel subtiel als krachtig duidelijk dat het hart van haar tentoonstelling, Shahzia Sikander: Extraordinary Realities , haar fascinatie is voor de manieren waarop vrouwen zoals gedacht en fantasierijke wezens kunnen onmetelijk zijn in hun krachten. Als ik aan dit thema denk, moet ik denken aan het werk van Elizabeth Catlett , Wangechi Mutu en Shoshana Weinberger, die allemaal de conventionele vrouwelijke vorm verfraaien en overdrijven, vervormen en verdraaien om hem ongecultiveerd, weerbarstig en grensoverschrijdend te maken. De show beslaat de eerste 15 jaar van Sikander's carrière en benadrukt haar werk binnen de traditie van miniatuur- of manuscriptschilderen die ze studeerde in Lahore, Pakistan (waar ze is geboren en getogen), ook voor mijn ogen behoort ze tot deze geneaologie. Ze waagt zich echter zelden aan beeldhouwkunst. De belangrijkste gereedschappen van Sikander zijn gouache, aquarel en inkt op papier. Ze kan weelderig zijn met haar spontaniteit zoals ze is in "Epistrophe", en ze kan rigoureus precies zijn zoals "Running on Empty" (2002) laat zien. In het latere stuk wordt een veelkleurig, doorschijnend silhouet van een geslachtsloze figuur gelegd over een werveling van mannelijke figuren en de avatars van hindoegoden, allemaal in een ingewikkeld mozaïekpatroon. Shahzia Sikander, "Running on Empty" (2002) aquarel en inkjet op wasli-papier Ik waardeer echt de stukken waarin ze beide doet, zoals in "A Slight and Pleasing Dislocation" uit 2001, een onvoltooid paneel dat oorspronkelijk deel moest uitmaken van een 50-voet muurschildering die Sikander de opdracht had gekregen om te maken. De figuur is zonder hoofd en velen bewapend (mogelijk een soort Durga ) met de bovengenoemde getande voeten die herhaaldelijk verschijnen en verschillende wapens en gereedschappen die in de 13 handen worden vastgehouden. Dit is een versie van de vrouw die alles kan zijn en doen, de persoon die niet te overzien is. En in onze populaire cultuur wordt de onberekenbare persoon als gevaarlijk beschouwd, en we waarderen en verachten hem hiervoor. En vooral gekleurde mensen zijn onderhevig aan deze projectie. Volgens het bijschrift van de afbeelding leek dit cijfer na 9/11 bedreigend voor de opdrachtgevers en werd Sikander gevraagd het te wijzigen. Ze weigerde en gaf in plaats daarvan de commissie op. In haar werk en in haar eigen geleefde leven laat Sikander zien dat haar visie op vrouwen niet mag worden verboden of beperkt. Shahzia Sikander, “A Slight and Pleasing Dislocation” (2001) acryl aan boord In Extraordinary Realities demonstreert Sikander een geweldige faciliteit door de traditie van miniatuurschilderkunst in andere culturele contexten te trekken. Het werk dat ze maakte tijdens een fellowship in Houston in het Museum of Fine Arts van 1995-1997, bijvoorbeeld "Eye-I-ing That Armorial Bearings" (1989-1997), laat zien hoe ze de culturele dynamiek en specifieke geschiedenissen die betrekking hebben op Afro-Amerikanen. In dit werk wordt het hoofd van kunstenaar Rick Lowe, oprichter van Project Row Houses in Houston, ondersteboven getoond samen met verschillende iconen en symbolen uit haar eigen tradities – de lezende geleerde en de durga. Ze mengt zich ook in het Grieks, zoals in de griffioen in de rechter benedenhoek. Het stuk voelt alsof ze een ander soort heraldiek probeert te ontwerpen – een die misschien het teken is van haar eigen specifieke huis. Shahzia Sikander, "Eye-I-ing That Armorial Bearings" (1989-97) plantaardige kleur, droog pigment, waterverf en thee op wasli-papier; 22×14,7cm. (© Shahzia Sikander, met dank aan: de kunstenaar en Sean Kelly, New York) Deze show is ook een manier voor de Morgan Library and Museum om uit te breiden wat mij al een tijdje een beperkt tentoonstellingspalet leek. Ik heb de instelling gekend om meestal shows te organiseren zoals Guercino: Virtuoso Draftsman , zoals ze deden in oktober 2019, of Walt Whitman: Bard of Democracy , die in juni van datzelfde jaar werd opgezet. In de afgelopen twee jaar heeft de Morgan echter ook Betye Saar: Call and Response tentoongesteld en een aanstaande tentoonstelling van tekeningen van zwarte kunstenaars uit het Amerikaanse zuiden . Dit lijkt veelbelovend om de Morgan in het gesprek te brengen over de kwesties macht, geslacht, etniciteit, keuzevrijheid, publieke erkenning en diversiteit. Extraordinary Realities laat zien dat we inderdaad kunnen spelen met onze overgeërfde traditionele manieren van kijken wanneer we een kunstenaar vinden die ze elegant en krachtig kan transformeren met de gecultiveerde vaardigheid van haar handen. Shahzia Sikander: Extraordinary Realities loopt tot en met 26 september in de Morgan Library and Museum (225 Madison Avenue, Midtown, Manhattan). Deze tentoonstelling vond zijn oorsprong in het RISD Museum.

Hoe Judy Baca de kruising van kunst en activisme opnieuw definieerde  LONG BEACH, Californië — Al 50 jaar creëert de in Los Angeles woonachtige kunstenaar Judy Baca plaatsen van het publieke geheugen. Door haar gezamenlijke muurschilderingen, multimediakunst en lesgeven heeft ze opnieuw gedefinieerd wat het betekent om te werken op het snijvlak van kunst en activisme. Nu kun je voor het eerst een overzichtstentoonstelling bezoeken die haar indrukwekkende carrière viert. Judy Baca: Memorias de Nuestra Tierra, a Retrospective , te zien in het Museum of Latin American Art (MOLAA) in Long Beach tot en met januari 2022, is mede-curator van MOLAA-hoofdcurator Gabriela Urtiaga en gastcurator Alessandra Moctezuma, de galeriedirecteur van San Diego Mesa College, die Baca in de jaren negentig leerde kennen als haar schilderassistent. Hoewel Baca vooral bekend staat om haar grootschalige openbare muurschilderingen, benadrukt deze tentoonstelling de uitgestrektheid van haar praktijk en brengt ze meer dan 120 werken samen in een reeks media, waaronder schilderkunst, beeldhouwkunst, installaties en een reeks intieme werken op papier die nooit publiekelijk getoond. De curatoren schuwden de witte doos, zoals Baca gedurende haar hele carrière heeft gedaan, en schilderden de galerijen in verschillende tinten rood, blauw en geel, en de overtuigingen die Baca ooit buiten de reguliere kunstwereld hielden – haar verschansing in gemeenschapsactivisme, collaboratieve praktijk , en toewijding aan het versterken van gemarginaliseerde stemmen – geven deze presentatie zijn onmiskenbare kracht. Ondanks het belang van Baca's werk en haar invloed op een generatie studenten als professor in de Cal State en University of California-systemen, hebben decennia van diepgeworteld racisme in de kunstwereld, gendervooroordelen en verzet tegen openlijk politieke vertoningen in de kunst een uitgebreide behandeling van haar carrière tot nu toe.  Judy Baca: Memorias de Nuestra Tierra, een retrospectief bij MOLAA, installatieweergave Baca werd eind jaren zestig volwassen en was actief in de anti-oorlogs-, feministische en Chicano-burgerrechtenbewegingen in Los Angeles. Ze wist dat ze een ander soort artiest wilde worden. “Op de een of andere manier wilde ik dat mijn werk ertoe zou doen. Ik wilde geen werk maken dat naar witte dozen ging', legde ze me uit toen we elkaar spraken. "Ik wilde werk maken om te gaan naar waar mijn familie was en waar mijn gemeenschap was." Baca begon haar studie aan de California State University Northridge in de nasleep van de Watts Rebellion van 1965, een zesdaagse opstand die werd veroorzaakt door politiegeweld tegen bewoners van de overwegend Afro-Amerikaanse wijk (waar Baca haar vroege jeugd doorbracht). In 1970, een jaar na het afronden van haar BFA, sloot ze zich aan bij het Chicano Moratorium, dat massaal protesteerde tegen de oorlog in Vietnam en de onevenredige tol van de Chicano-gemeenschap.  Judy Baca, "Josefina: Ofrenda to the Domestic Worker (Homenaje a la Trabaiadora Doméstica)" (1993), digitale print op canvas, 14 x 6 voet (collectie van de kunstenaar) Baca heeft haar activistische verplichtingen de afgelopen halve eeuw gehandhaafd en een kunstpraktijk ontwikkeld die wederkerig, herstellend, empowerment en diep geworteld is in vrijgevigheid en respect. "Het goede nieuws voor ons is dat Judy er altijd is geweest", vertelde Urtiaga me. “Ze werkt altijd voor anderen.” Beelden van gewone mensen – arbeiders, migranten, moeders – worden geactiveerd in kunstwerken die rechtstreeks putten uit de ervaringen van rechteloze gemeenschappen. "Josefina: Ofrenda to the Domestic Worker" (1993) brengt hulde aan deze essentiële werkers – bijna altijd vrouwen, en te vaak onzichtbaar gemaakt. In de Womanist-galerij (Moctezuma gebruikt Alice Walker's term "womanist" in plaats van "feminist" om "de ervaringen van gekleurde vrouwen op te nemen"), zien we andere representaties van vrouwelijke empowerment geproduceerd door Baca's carrière, zoals "Hijas de Juarez" (2002 ), een sculpturaal eerbetoon aan de honderden vrouwen die eind jaren negentig in de grensstad zijn vermoord. Een versie van een van Baca's meest duurzame womanistische werken, "Las Tres Marias" (1976), speciaal opnieuw gemaakt voor de retrospectieve als "Las Tres Forever" (2021), verankert de galerij (COVID-19-beperkingen verboden de opname van het origineel, die zich in de collectie van het Smithsonian American Art Museum bevindt). De vrijstaande sculptuur met drie panelen toont twee archetypische afbeeldingen van Chicana-macht en rebellie – de 'Chola' uit de jaren 70 en de 'Pachuca' uit de jaren 40 – gescheiden door een spiegel. De achterkanten van de panelen zijn bekleed met rood fluweel, "tuck and roll" in de stijl van een klassieke lowrider. Het werk houdt de kijker zowel binnen de prescriptieve patriarchale grenzen van het maagd/moeder/hoer-paradigma en dringt aan op een herdefiniëring van de Chicana-identiteit op eigen voorwaarden. "Las Tres Marias" is ontstaan als een onderdeel van een performance gepresenteerd op een van de vroegste tentoonstellingen van Chicana-kunst in Los Angeles, Venas de La Mujer , in 1976. De tentoonstelling, die Baca mede-cureerde, vond plaats in het Woman's Building, een knooppunt aan de westkust van de feministische kunstbeweging. Tijdens de uitvoering transformeerde Baca zichzelf in de Pachuca voor een achtergrond met een gezamenlijke muurschildering geproduceerd door de Tiny Locas, een groep jonge Chicana's uit Pacoima. Een viering van een ander soort vrouwelijke kracht is te zien in het dubbelzijdige drieluik “Matriarchal Mural: When God Was a Woman” (1980-2021). Dit carrière-omspannende werk begon als een gezamenlijke inspanning in 1980, en toen de financiering een paar jaar later opdroogde, werd het onvoltooide stuk verplaatst naar de opslag waar het bleef totdat deze tentoonstelling een impuls gaf om het te voltooien. "Ik was verbaasd over hoeveel het resoneerde met het moment," vertelde Baca me. “Ik denk aan de opwarming van de aarde. Ik denk aan het feit dat zoveel van onze wereld heeft geleden onder mannelijk leiderschap … Het idee dat het macht over iedereen en over dingen was … we verloren ons medeleven.”  Judy Baca, "La Memoria de Nuestra Tierra, California" (1996), 10 x 30 voet, acryl op canvas muurschildering gelegen aan de Universiteit van Zuid-Californië Dit geloof in de onlosmakelijke verbinding tussen alle levende wezens verankert Baca's activisme en haar kunst en is ook verankerd in de titel van de tentoonstelling. Memorias de Nuestra Tierra vertaalt naar 'herinneringen aan ons land' en verwijst niet alleen naar onze collectieve herinneringen aan de plaatsen die we claimen, maar de herinnering aan het land zelf als een index van de geschiedenis. In het Spaans is het uitgebreider, zoals Moctezuma aangeeft. "Tierra" betekent ook aarde – het land dat we kort delen, maar niet bezitten. "We zijn tijdelijke bewoners", zegt Baca. "We zijn gemaakt van deze aarde … we zullen ernaar terugkeren … en [we] moeten op een echt substantiële manier opnieuw verbinding maken om onze planeet voor vernietiging te behoeden."  Sectie van Judy Baca's "The Great Wall", Los Angeles (afbeelding met dank aan MOLAA, foto door Solimar Salas) Baca's drive om de relatie tussen de mensheid en de natuurlijke wereld te herstellen is overal in de tentoonstelling zichtbaar. Ze heeft er vaak over gesproken in de context van haar vroegste en grootste muurschildering, haar magnum opus "The Great Wall of Los Angeles" (1976-1983), die werd geschilderd in samenwerking met meer dan 400 lokale jongeren, 100 wetenschappers en 40 kunstenaars. assistenten in een verharde overstromingsgeul van de LA River. "Het moment dat ik de rand van de rivier instapte en me voorstelde dat het een tatoeage was op het litteken waar de rivier ooit liep, dat was het begin van het kunstwerk", vertelde ze me. "The Great Wall" was het eerste project dat Baca uitvoerde via SPARC (Social Public Art Resource Center) , de organisatie die ze in 1976 samen met kunstenaar Christina Schlesinger en filmmaker Donna Deitch oprichtte, en het is kenmerkend voor Baca's specifieke merk van community-based samenwerking. De missie van SPARC is sindsdien het produceren en ondersteunen van dergelijke collectieve openbare kunstprojecten in Los Angeles, en het betrekken van de lokale bevolking bij het proces. Het is vandaag de dag nog steeds een van de langstlopende kunstenaarsorganisaties in Los Angeles. Naast de muurschilderingen bevat de tentoonstelling boeiende sculpturen die de vloeibaarheid van Baca's notie van 'site' benadrukken, waardoor bekende objecten worden omgezet in actieve loci van protest, betwisting en dekolonisatie. Een geschiedenis van het Amerikaanse immigratiebeleid is getatoeëerd op de ruggen van de arbeiders die zijn geschilderd op Baca's "Raspados Mojados" (1994), een straatverkoperwagen die ze omvormde als reactie op discriminatie en geweld tegen de verkopers van Los Angeles, en bij uitbreiding de aanwezigheid van Latinx in openbare ruimtes. Tijdens het werken met grensgemeenschappen in de vroege jaren 2000, werd Baca herhaaldelijk geconfronteerd met Pancho-sculpturen – keramische beeldjes van gezichtsloze Mexicaanse mannen die dommelen onder grote sombrero's. De kitsch-objecten, lang populair bij Amerikaanse toeristen, hebben een veelzijdige geschiedenis , waaronder hun verspreiding van verraderlijke stereotypen zoals de luie of dronken Mexicaan. Baca's interventies transformeren de Pancho's in symbolen van kracht en uithoudingsvermogen en registreren de strijd, opofferingen en triomfen van migranten op de lichamen van de figuren zelf.  Judy Baca, "Pancho Trinity 1: 'El Espiritu,' 'La Tierra,' 'La Familia'" (1993), drie 26 x 18 x 20 inch, acrylverf en mixed media op met urethaan gecoate piepschuim sculpturen (collectie van de artiest) De grote inzet van het maken van kunst in de openbare ruimte blijkt uit de controverse rond Baca's monument, "Danzas Indígenas", een plein en platform dat in 1994 in opdracht werd gegeven voor het Baldwin Park Metrolink-forensentreinstation. Gebaseerd op de geschiedenis en architectuur van de nabijgelegen Mission San Gabriel, Baca's ontwerp weerspiegelt het verleden en heden van de Baldwin Park-site. Ze combineert inheemse, Spaanse en mestizo-geschiedenis met door de gemeenschap gegenereerde hoop voor de toekomst van de stad, die zijn gegraveerd op de muren van de missie-achtige boog in het midden van het plein. De controverse ontstond een decennium later toen de anti-illegale immigrantengroep Save Our State (niet gevestigd in Baldwin Park, maar in Ventura County) het monument aanviel voor een aanval vanwege het vermeende 'anti-Amerikaanse' sentiment. Videobeelden van het protest en de reproductie van de borden van de tegendemonstranten die tolerantie aanmoedigen, zijn krachtige herinneringen dat, zoals Moctezuma herhaalde, 'de openbare ruimte omstreden ruimte is'.  Judy Baca, "Danzas Indigenas" De tentoonstelling wordt afgesloten met 'The Great Wall of Los Angeles', die de curatoren opnieuw moesten uitbeelden binnen de muren van het museum. In samenwerking met Baca en een team van MOLAA-medewerkers ontwikkelden Moctezuma en Urtiaga wat zij een "meeslepende audiovisuele ervaring" van de muurschildering noemen. Kijkers gaan een zwarte doos binnen en worden plotseling omringd door een kamerhoge projectie van een woestijnlandschap, dat plaats maakt voor de Los Angeles-rivier terwijl deze verandert in zijn huidige geconcretiseerde staat. Het project wordt ingeleid met een korte video waarin de productie, het belang en de gelijktijdige ontvangst worden beschreven, voordat een scrollende presentatie van de muurschildering in zijn geheel wordt getoond. Het totale effect is een oogverblindende en soms duizelingwekkende vertaling van de impact en onmetelijkheid van de 800 meter lange muurschildering in het galerieformaat. In haar opmerkingen bij de opening van Memorias de Nuestra Tierra beschreef Baca haar ervaring van de retrospectieve als die van een rivierrots. Ze neemt rivierrotsen op in haar aanstaande uitbreiding van 'The Great Wall'. 'Ik ben net die rivierrots,' zei ze. “Volledig uitgehouwen door het bonzen van water en de moeilijkheid van tijden. Je wordt afgerond en je bent solide … Je wordt gevormd door die ervaringen. " Baca heeft lang op dit moment gewacht. "Ik ben dankbaar voor het feit dat dit gebeurt terwijl ik leef", zei ze. "En ik ben dankbaar dat ik de ervaring heb gehad om het samen op één plek te zien en een nieuw begrip te hebben … ik denk dat het me zal helpen bij het volgende werk dat ik doe." Judy Baca: Memorias de Nuestra Tierra, a Retrospective loopt tot en met 31 januari 2022 in MOLAA (628 Alamitos Avenue, Long Beach). De tentoonstelling is samengesteld door Gabriela Urtiaga en Alessandra Moctezuma.

Hoe Judy Baca de kruising van kunst en activisme opnieuw definieerde LONG BEACH, Californië — Al 50 jaar creëert de in Los Angeles woonachtige kunstenaar Judy Baca plaatsen van het publieke geheugen. Door haar gezamenlijke muurschilderingen, multimediakunst en lesgeven heeft ze opnieuw gedefinieerd wat het betekent om te werken op het snijvlak van kunst en activisme. Nu kun je voor het eerst een overzichtstentoonstelling bezoeken die haar indrukwekkende carrière viert. Judy Baca: Memorias de Nuestra Tierra, a Retrospective , te zien in het Museum of Latin American Art (MOLAA) in Long Beach tot en met januari 2022, is mede-curator van MOLAA-hoofdcurator Gabriela Urtiaga en gastcurator Alessandra Moctezuma, de galeriedirecteur van San Diego Mesa College, die Baca in de jaren negentig leerde kennen als haar schilderassistent. Hoewel Baca vooral bekend staat om haar grootschalige openbare muurschilderingen, benadrukt deze tentoonstelling de uitgestrektheid van haar praktijk en brengt ze meer dan 120 werken samen in een reeks media, waaronder schilderkunst, beeldhouwkunst, installaties en een reeks intieme werken op papier die nooit publiekelijk getoond. De curatoren schuwden de witte doos, zoals Baca gedurende haar hele carrière heeft gedaan, en schilderden de galerijen in verschillende tinten rood, blauw en geel, en de overtuigingen die Baca ooit buiten de reguliere kunstwereld hielden – haar verschansing in gemeenschapsactivisme, collaboratieve praktijk , en toewijding aan het versterken van gemarginaliseerde stemmen – geven deze presentatie zijn onmiskenbare kracht. Ondanks het belang van Baca's werk en haar invloed op een generatie studenten als professor in de Cal State en University of California-systemen, hebben decennia van diepgeworteld racisme in de kunstwereld, gendervooroordelen en verzet tegen openlijk politieke vertoningen in de kunst een uitgebreide behandeling van haar carrière tot nu toe. Judy Baca: Memorias de Nuestra Tierra, een retrospectief bij MOLAA, installatieweergave Baca werd eind jaren zestig volwassen en was actief in de anti-oorlogs-, feministische en Chicano-burgerrechtenbewegingen in Los Angeles. Ze wist dat ze een ander soort artiest wilde worden. “Op de een of andere manier wilde ik dat mijn werk ertoe zou doen. Ik wilde geen werk maken dat naar witte dozen ging', legde ze me uit toen we elkaar spraken. "Ik wilde werk maken om te gaan naar waar mijn familie was en waar mijn gemeenschap was." Baca begon haar studie aan de California State University Northridge in de nasleep van de Watts Rebellion van 1965, een zesdaagse opstand die werd veroorzaakt door politiegeweld tegen bewoners van de overwegend Afro-Amerikaanse wijk (waar Baca haar vroege jeugd doorbracht). In 1970, een jaar na het afronden van haar BFA, sloot ze zich aan bij het Chicano Moratorium, dat massaal protesteerde tegen de oorlog in Vietnam en de onevenredige tol van de Chicano-gemeenschap. Judy Baca, "Josefina: Ofrenda to the Domestic Worker (Homenaje a la Trabaiadora Doméstica)" (1993), digitale print op canvas, 14 x 6 voet (collectie van de kunstenaar) Baca heeft haar activistische verplichtingen de afgelopen halve eeuw gehandhaafd en een kunstpraktijk ontwikkeld die wederkerig, herstellend, empowerment en diep geworteld is in vrijgevigheid en respect. "Het goede nieuws voor ons is dat Judy er altijd is geweest", vertelde Urtiaga me. “Ze werkt altijd voor anderen.” Beelden van gewone mensen – arbeiders, migranten, moeders – worden geactiveerd in kunstwerken die rechtstreeks putten uit de ervaringen van rechteloze gemeenschappen. "Josefina: Ofrenda to the Domestic Worker" (1993) brengt hulde aan deze essentiële werkers – bijna altijd vrouwen, en te vaak onzichtbaar gemaakt. In de Womanist-galerij (Moctezuma gebruikt Alice Walker's term "womanist" in plaats van "feminist" om "de ervaringen van gekleurde vrouwen op te nemen"), zien we andere representaties van vrouwelijke empowerment geproduceerd door Baca's carrière, zoals "Hijas de Juarez" (2002 ), een sculpturaal eerbetoon aan de honderden vrouwen die eind jaren negentig in de grensstad zijn vermoord. Een versie van een van Baca's meest duurzame womanistische werken, "Las Tres Marias" (1976), speciaal opnieuw gemaakt voor de retrospectieve als "Las Tres Forever" (2021), verankert de galerij (COVID-19-beperkingen verboden de opname van het origineel, die zich in de collectie van het Smithsonian American Art Museum bevindt). De vrijstaande sculptuur met drie panelen toont twee archetypische afbeeldingen van Chicana-macht en rebellie – de 'Chola' uit de jaren 70 en de 'Pachuca' uit de jaren 40 – gescheiden door een spiegel. De achterkanten van de panelen zijn bekleed met rood fluweel, "tuck and roll" in de stijl van een klassieke lowrider. Het werk houdt de kijker zowel binnen de prescriptieve patriarchale grenzen van het maagd/moeder/hoer-paradigma en dringt aan op een herdefiniëring van de Chicana-identiteit op eigen voorwaarden. "Las Tres Marias" is ontstaan als een onderdeel van een performance gepresenteerd op een van de vroegste tentoonstellingen van Chicana-kunst in Los Angeles, Venas de La Mujer , in 1976. De tentoonstelling, die Baca mede-cureerde, vond plaats in het Woman's Building, een knooppunt aan de westkust van de feministische kunstbeweging. Tijdens de uitvoering transformeerde Baca zichzelf in de Pachuca voor een achtergrond met een gezamenlijke muurschildering geproduceerd door de Tiny Locas, een groep jonge Chicana's uit Pacoima. Een viering van een ander soort vrouwelijke kracht is te zien in het dubbelzijdige drieluik “Matriarchal Mural: When God Was a Woman” (1980-2021). Dit carrière-omspannende werk begon als een gezamenlijke inspanning in 1980, en toen de financiering een paar jaar later opdroogde, werd het onvoltooide stuk verplaatst naar de opslag waar het bleef totdat deze tentoonstelling een impuls gaf om het te voltooien. "Ik was verbaasd over hoeveel het resoneerde met het moment," vertelde Baca me. “Ik denk aan de opwarming van de aarde. Ik denk aan het feit dat zoveel van onze wereld heeft geleden onder mannelijk leiderschap … Het idee dat het macht over iedereen en over dingen was … we verloren ons medeleven.” Judy Baca, "La Memoria de Nuestra Tierra, California" (1996), 10 x 30 voet, acryl op canvas muurschildering gelegen aan de Universiteit van Zuid-Californië Dit geloof in de onlosmakelijke verbinding tussen alle levende wezens verankert Baca's activisme en haar kunst en is ook verankerd in de titel van de tentoonstelling. Memorias de Nuestra Tierra vertaalt naar 'herinneringen aan ons land' en verwijst niet alleen naar onze collectieve herinneringen aan de plaatsen die we claimen, maar de herinnering aan het land zelf als een index van de geschiedenis. In het Spaans is het uitgebreider, zoals Moctezuma aangeeft. "Tierra" betekent ook aarde – het land dat we kort delen, maar niet bezitten. "We zijn tijdelijke bewoners", zegt Baca. "We zijn gemaakt van deze aarde … we zullen ernaar terugkeren … en [we] moeten op een echt substantiële manier opnieuw verbinding maken om onze planeet voor vernietiging te behoeden." Sectie van Judy Baca's "The Great Wall", Los Angeles (afbeelding met dank aan MOLAA, foto door Solimar Salas) Baca's drive om de relatie tussen de mensheid en de natuurlijke wereld te herstellen is overal in de tentoonstelling zichtbaar. Ze heeft er vaak over gesproken in de context van haar vroegste en grootste muurschildering, haar magnum opus "The Great Wall of Los Angeles" (1976-1983), die werd geschilderd in samenwerking met meer dan 400 lokale jongeren, 100 wetenschappers en 40 kunstenaars. assistenten in een verharde overstromingsgeul van de LA River. "Het moment dat ik de rand van de rivier instapte en me voorstelde dat het een tatoeage was op het litteken waar de rivier ooit liep, dat was het begin van het kunstwerk", vertelde ze me. "The Great Wall" was het eerste project dat Baca uitvoerde via SPARC (Social Public Art Resource Center) , de organisatie die ze in 1976 samen met kunstenaar Christina Schlesinger en filmmaker Donna Deitch oprichtte, en het is kenmerkend voor Baca's specifieke merk van community-based samenwerking. De missie van SPARC is sindsdien het produceren en ondersteunen van dergelijke collectieve openbare kunstprojecten in Los Angeles, en het betrekken van de lokale bevolking bij het proces. Het is vandaag de dag nog steeds een van de langstlopende kunstenaarsorganisaties in Los Angeles. Naast de muurschilderingen bevat de tentoonstelling boeiende sculpturen die de vloeibaarheid van Baca's notie van 'site' benadrukken, waardoor bekende objecten worden omgezet in actieve loci van protest, betwisting en dekolonisatie. Een geschiedenis van het Amerikaanse immigratiebeleid is getatoeëerd op de ruggen van de arbeiders die zijn geschilderd op Baca's "Raspados Mojados" (1994), een straatverkoperwagen die ze omvormde als reactie op discriminatie en geweld tegen de verkopers van Los Angeles, en bij uitbreiding de aanwezigheid van Latinx in openbare ruimtes. Tijdens het werken met grensgemeenschappen in de vroege jaren 2000, werd Baca herhaaldelijk geconfronteerd met Pancho-sculpturen – keramische beeldjes van gezichtsloze Mexicaanse mannen die dommelen onder grote sombrero's. De kitsch-objecten, lang populair bij Amerikaanse toeristen, hebben een veelzijdige geschiedenis , waaronder hun verspreiding van verraderlijke stereotypen zoals de luie of dronken Mexicaan. Baca's interventies transformeren de Pancho's in symbolen van kracht en uithoudingsvermogen en registreren de strijd, opofferingen en triomfen van migranten op de lichamen van de figuren zelf. Judy Baca, "Pancho Trinity 1: 'El Espiritu,' 'La Tierra,' 'La Familia'" (1993), drie 26 x 18 x 20 inch, acrylverf en mixed media op met urethaan gecoate piepschuim sculpturen (collectie van de artiest) De grote inzet van het maken van kunst in de openbare ruimte blijkt uit de controverse rond Baca's monument, "Danzas Indígenas", een plein en platform dat in 1994 in opdracht werd gegeven voor het Baldwin Park Metrolink-forensentreinstation. Gebaseerd op de geschiedenis en architectuur van de nabijgelegen Mission San Gabriel, Baca's ontwerp weerspiegelt het verleden en heden van de Baldwin Park-site. Ze combineert inheemse, Spaanse en mestizo-geschiedenis met door de gemeenschap gegenereerde hoop voor de toekomst van de stad, die zijn gegraveerd op de muren van de missie-achtige boog in het midden van het plein. De controverse ontstond een decennium later toen de anti-illegale immigrantengroep Save Our State (niet gevestigd in Baldwin Park, maar in Ventura County) het monument aanviel voor een aanval vanwege het vermeende 'anti-Amerikaanse' sentiment. Videobeelden van het protest en de reproductie van de borden van de tegendemonstranten die tolerantie aanmoedigen, zijn krachtige herinneringen dat, zoals Moctezuma herhaalde, 'de openbare ruimte omstreden ruimte is'. Judy Baca, "Danzas Indigenas" De tentoonstelling wordt afgesloten met 'The Great Wall of Los Angeles', die de curatoren opnieuw moesten uitbeelden binnen de muren van het museum. In samenwerking met Baca en een team van MOLAA-medewerkers ontwikkelden Moctezuma en Urtiaga wat zij een "meeslepende audiovisuele ervaring" van de muurschildering noemen. Kijkers gaan een zwarte doos binnen en worden plotseling omringd door een kamerhoge projectie van een woestijnlandschap, dat plaats maakt voor de Los Angeles-rivier terwijl deze verandert in zijn huidige geconcretiseerde staat. Het project wordt ingeleid met een korte video waarin de productie, het belang en de gelijktijdige ontvangst worden beschreven, voordat een scrollende presentatie van de muurschildering in zijn geheel wordt getoond. Het totale effect is een oogverblindende en soms duizelingwekkende vertaling van de impact en onmetelijkheid van de 800 meter lange muurschildering in het galerieformaat. In haar opmerkingen bij de opening van Memorias de Nuestra Tierra beschreef Baca haar ervaring van de retrospectieve als die van een rivierrots. Ze neemt rivierrotsen op in haar aanstaande uitbreiding van 'The Great Wall'. 'Ik ben net die rivierrots,' zei ze. “Volledig uitgehouwen door het bonzen van water en de moeilijkheid van tijden. Je wordt afgerond en je bent solide … Je wordt gevormd door die ervaringen. " Baca heeft lang op dit moment gewacht. "Ik ben dankbaar voor het feit dat dit gebeurt terwijl ik leef", zei ze. "En ik ben dankbaar dat ik de ervaring heb gehad om het samen op één plek te zien en een nieuw begrip te hebben … ik denk dat het me zal helpen bij het volgende werk dat ik doe." Judy Baca: Memorias de Nuestra Tierra, a Retrospective loopt tot en met 31 januari 2022 in MOLAA (628 Alamitos Avenue, Long Beach). De tentoonstelling is samengesteld door Gabriela Urtiaga en Alessandra Moctezuma.

%d bloggers liken dit: