Stilgehouden.nl

Europese eenwording als de nieuwe grens van collectivisme: argumenten voor competitief federalisme en polycentrisch recht

Bron

Frankfurt, Bremen, Hamburg, Lübeck zijn groot en schitterend, en hun invloed op de welvaart van Duitsland is niet te overzien. Maar zouden ze blijven wat ze zijn als ze hun onafhankelijkheid zouden verliezen en ingelijfd zouden worden?”
— Johann Wolfgang von Goethe 1

Gezien de omvang van ons land, zijn gediversifieerde belangen, verschillende bezigheden en verschillende gewoonten, is het te duidelijk om te argumenteren dat een enkele geconsolideerde regering totaal ontoereikend zou zijn om haar belangen te bewaken en te beschermen; en elke vriend van onze vrije instellingen moet altijd bereid zijn om onaangetast en met volle kracht de rechten en soevereiniteit van de staten te handhaven en het optreden van de Algemene Regering strikt te beperken tot de sfeer van haar passende taken.” — Andrew Jackson 2

Een essentieel onderdeel van een vrije regering is dat ze volledig op vrijwillige steun steunt. En een zeker bewijs dat een overheid niet vrij is, is dat ze min of meer dwingt
personen om het, tegen hun wil, te steunen. — Lysander Spooner 3

In Europa gaat een van de belangrijkste hedendaagse debatten over de eenwording en het project om een gecentraliseerde staat te creëren met een gemeenschappelijke munt, een democratisch parlement en een monopolistische regering. In deze context wordt de huidige crisis van de Europese Monetaire Eenheid (EMU) een goed argument voor een nog versneld pad naar de machtsoverdracht van de oude natiestaten naar Brussel en Straatsburg. Volgens veel economen en politicologen is de slechte prestatie van de Europese eenheidsmunt het gevolg van een gebrek aan institutionele eenheid. In de hoop op een ommekeer in de afnemende macht van de westerse socialistische idealen, roepen ze op tot meer politieke centralisatie en economische planning. Deze discussies worden geplaagd door bepaald bijgeloof, dus in het eerste deel van dit artikel zal ik proberen de irrationaliteit van het verenigen van dit continent aan te tonen, evenals hoe dit plan een absurd verraad is van de beste Europese liberale tradities.

Europeanen lijken het project van een 'Europese democratie' te hebben aanvaard zonder de implicaties ervan te analyseren. Ze onderschatten niet alleen historische en buitengewone verschillen tussen Europese samenlevingen, ze negeren ook de voordelen van concurrentie tussen onafhankelijke politieke structuren en lijken zich totaal niet bewust van de verdelende gevolgen van een massale democratie. 4 Ze lijken hun geschiedenis te negeren, met name de middeleeuwse wortels van hun historisch succes, wat onmogelijk zou zijn geweest als het Europese continent ooit door één enkele politieke macht was verenigd. In het tweede deel van mijn analyse zal ik proberen de voordelen aan te wijzen van een echt federaal alternatief, gebaseerd op institutionele concurrentie en gemeenschappen met instemming. 5 Federalisme, correct begrepen, staat stevig in de traditie van het libertarisme. In de logica van radicaal en authentiek federalisme zijn politieke gemeenschappen 'federaties van individuen', en deze instellingen ontwikkelen nieuwe vrijwillige relaties door 'federaties van federaties' op te richten. De term en het concept van een 'federale staat' is dus een contradictio in terminis, omdat een staat altijd het idee suggereert van een permanente commandostructuur die onverenigbaar is met het federalisme en zijn logica van vrije overeenkomsten. In feite is federalisme een reeks vrijwillige relaties die zowel binnen gemeenschappen als tussen individuen werken.

De Amerikaanse geschiedenis biedt ons een tragisch voorbeeld van het onvermogen om de ware aard van het federalisme te begrijpen: de Amerikaanse Burgeroorlog. De politieke theoreticus John C. Calhoun beschouwde de Unie als een federatie — de 'Verenigde Staten' waren verschillende staten die waren verenigd in een vrij verdrag. Om deze reden verdedigde hij het zuidelijke standpunt. Erfgenamen van de Hamiltoniaanse traditie, waaronder president Lincoln, waren er echter van overtuigd dat de 'Verenigde Staten' één staat waren: een permanente en verenigde democratie. De bloedige strijd tussen noorderlingen en zuiderlingen van 1861 tot 1865 was het dramatische gevolg van de absurde poging om de tegenstrijdige noties van 'staat' en 'federatie' met elkaar te verbinden. 6

Europeanen hebben de kans om goed gebruik te maken van de lessen uit deze tragische Amerikaanse ervaring. Met andere woorden, Europeanen moeten de gevolgen van een vage definitie van het federale pact vermijden. De belangrijkste taak is het opbouwen van federale instellingen en daarom het coördineren van een sterk verzet tegen het opkomende centralisme. 7

Om dit doel na te streven, moeten Europese volkeren een nieuwe visie op Europa ontwikkelen – een visie gebaseerd op eigendomsrechten, individuele vrijheid, de vrije markt, lokale autonomie, federalisme en het recht op afscheiding. Dit is het glorieuze verleden van het Oude Continent, en dit kan – terwijl het tijdperk waarin de moderne staat en totalitaire ideologieën triomfeerden lijkt te vervagen – zijn toekomst zijn.

VIER BIJGELUIDEN ONDERSTEUND DOOR DE DROMERS VAN EEN GECENTRALISEERDE SUPERSTAAT

Bijgeloof #1: Individuele vrijheid en juridisch polycentrisme veroorzaken spanningen en uiteindelijk oorlogen.

De laatste paar eeuwen zijn Europese landen verwikkeld in vele oorlogen, voornamelijk veroorzaakt door imperialisme en staatistische ideologieën. Toch worden deze tragedies vaak verklaard met behulp van het beruchte Hobbesiaanse argument. Voor veel hedendaagse intellectuelen en politici waren Europese volkeren in het verleden vijanden omdat ze gescheiden waren door de grenzen van onafhankelijke staten. Bijgevolg kunnen ze alleen een vreedzame toekomst bereiken als ze gemeenschappelijke politieke instellingen opbouwen. In deze filosofie is de Europese eenwording slechts één stap op de lange weg naar de politieke eenwording van de hele wereld.

In de zeventiende eeuw bedacht Thomas Hobbes, bang voor religieuze verdeeldheid, Leviathan als het enige mogelijke apparaat dat vrede kon opleggen. Individuen verloren hun vrijheden door het sociale contract en kregen in ruil daarvoor vrede en leven. 8 De staat bevestigde zichzelf als de voorwaarde voor het vermijden van chaos, oorlogen en anarchie. De eerste rechtvaardiging was de angst van het individu om door een medemens te worden gedood. Deze interpretatie blijft algemeen aanvaard, met het impliciete idee dat de staat een 'neutrale' macht kan zijn, zonder eigen ideologie, en dus bevoegd kan zijn om elk religieus, sociaal of ideologisch conflict teniet te doen.

Deze argumenten zijn echter niet in overeenstemming met de feiten. De godsdienstoorlogen vervaagden pas toen een nieuw soort religie (statistische ideologie) haar macht over het maatschappelijk middenveld en traditionele religies oplegde. Aan het begin van de moderne geschiedenis werd seculiere macht 'soeverein' en verloor haar morele grenzen na aanvallen als Marsilius van Padua's Defensor Pacis en Machiavelli's Il Principe. 9 Maar het succes van dit soort 'vrede' markeert het begin van een belangrijkere staatistische agressie om bekentenissen te bevrijden. Het was ook de voorwaarde voor de implementatie van hedendaagse totalitaire regimes. 10

Het Hobbesiaanse idee dat een spontane orde (zoals een vrije markt van regels, wetten en instellingen) een theoretische onmogelijkheid is, moet worden erkend als de belangrijkste culturele factor. Het is dit idee dat continentale leiders nu duwt in de richting van meer politieke cohesie en vermindering van economische concurrentie. Toch zijn er veel argumenten tegen deze opvatting, zowel theoretisch als empirisch. Concrete ervaringen tonen aan dat mannen samenwerking en harmonie kunnen creëren, en doen, ook bij afwezigheid van een wettelijk monopolie. 11

Daarnaast zou de oprichting van een Europese democratische macht de concurrentie verminderen. Als de Italiaanse regering nu bijvoorbeeld de belastingen zou verlagen omdat ze vreest dat kapitaal en bedrijven het land zouden willen verlaten (bijvoorbeeld om nieuwe kansen in Duitsland, Frankrijk of het Verenigd Koninkrijk te benutten), in een Europese eenheidsstaat, zelfs deze verre mogelijkheid zal verdwijnen. In feite is 'harmonisatie' het trefwoord dat het meest wordt gebruikt door de militante unificationisten.

De wereldeconomie is een ruimte van vrede en uitwisseling, omdat in de markt de relaties waaraan elke actor deelneemt vrijwillig zijn. Toenemende politieke eenwording is echter een zekere manier om meer conflicten te veroorzaken, aangezien verschillende volkeren in verschillende industrieën in verschillende regio's verschillende instellingen, methoden en technieken hebben. Politieke eenwording legt voor elk vraagstuk een 'one size fits all'-oplossing op, terwijl in een wereld van concurrentie op verschillende plaatsen verschillende oplossingen zullen ontstaan.

Het is ook belangrijk om te onthouden dat in Spanje of Groot-Brittannië de volharding van het centralistische beleid (ondanks de oppositie van Baskische en Ierse afscheidingsbewegingen) een relevante factor is in radicale conflicten. De huidige Europese situatie leert ons dat het onmogelijk is om volkeren op dwingende wijze te verenigen en tegelijkertijd te pretenderen vreedzame relaties te hebben. Een verplichte Unie zou het uitgangspunt zijn voor allerlei spanningen.

Bovendien zou het proces van Europese democratisering ook kunnen betekenen dat Europese legers over de hele wereld belangrijker aanwezig zullen zijn. Het gevolg zou een nieuwe vorm van imperialisme zijn, en dus de ergste dingen uit de recente Amerikaanse geschiedenis kopiëren.

Bijgeloof #2: De markt heeft de staat nodig: het is het resultaat van de rechtsorde die door het politieke monopolie is gecreëerd.

James M. Buchanan is een van de geleerden die met klem de noodzaak hebben benadrukt om Europa te verenigen. Zijn idee is dat klassieke liberalen en libertariërs elke inspanning moeten aanmoedigen "om te evolueren naar federalistische structuren waarin de politieke autoriteit is verdeeld tussen overheidsniveaus". In Buchanans theorie van het federalisme heeft een vrijemarktmaatschappij concurrentie nodig tussen afzonderlijke staats- of provinciale eenheden. Hij merkt op dat lokale politici en coalities minder in staat zijn om “aanzienlijk af te wijken van de algemene efficiëntienormen in hun belasting-, uitgaven- en regelgevende politiek”. 12 Maar hij voegt eraan toe dat de exit-optie moet worden gegarandeerd door de centrale overheid, een optie die de mogelijkheid van staats- of provinciale overheden om burgers uit te buiten effectief beperkt.

Als gevolg van deze analyse zegt Buchanan dat in de VS "effectieve hervorming de overdracht van de macht van de centrale regering naar de staten moet belichamen", terwijl in Europa "hervorming de oprichting vereist van een sterke maar beperkte centrale autoriteit, bevoegd om de openheid van de economie afdwingen, samen met de andere minimale staatsfuncties.” 13 De onderliggende stelling van Buchanan is dat individuele vrijheid niet kan worden beschermd door een simpele concurrentie van regeringen; daarom moeten de Europese volkeren een monopolistische continentale macht aanvaarden.

De logica is duidelijk, en Buchanan verduidelijkt zijn standpunt wanneer hij stelt dat het aanvaarden van het idee "dat privé- en vrijwillige actie effectief kan zijn in de hele sociale ruimte (inclusief basisbescherming voor persoon, eigendom en contract)" zou betekenen "een sprong achteruit in de Hobbesiaanse jungle.” 14 Deze analyse is echter zwak, omdat de vergelijking tussen vrijheid en chaos niet gerechtvaardigd is. 15

Men hoeft geen libertaire ethische principes te delen om te zien dat er zelfs in samenlevingen zonder een monopolistische groep heersers een rechtsorde ontstaat. Romeins recht, Lex Mercatoria en Common Law zijn belangrijke voorbeelden van regels die ontstaan in een sociale orde in plaats van in een staatsorde. Eeuwenlang, en in veel verschillende contexten, leefden mensen samen in goed gedefinieerde juridische systemen zonder een gemeenschappelijk beleid bepaald door een koning of een parlement. 16 Zoals Bruno Leoni opmerkte in bijvoorbeeld Freedom and the Law,

de Romeinen accepteerden en pasten een concept van rechtszekerheid toe, dat zou kunnen worden omschreven als dat de wet nooit onderhevig zou zijn aan plotselinge en onvoorspelbare veranderingen. Bovendien mocht de wet in de regel nooit worden onderworpen aan de willekeurige wil of de willekeurige macht van een wetgevende vergadering of van een persoon, inclusief senatoren of prominente magistraten van de staat. 17

Een van de belangrijkste lessen van het libertair realisme is dat de staat niet de beschermer van rechten en vrijheden is; het is eerder hun ergste vijand. Het bestaan ervan is een voortdurende agressie tegen vrijheid, eigendom en autonomie. Dienovereenkomstig bestaan er in westerse samenlevingen vrijemarktverhoudingen ondanks de staat, in plaats van dankzij de staat.

Klassieke liberalen en libertariërs moeten zich meer bewust worden dat de wortels van onze geschiedenis van vrijheid in het institutionele pluralisme van de middeleeuwen liggen. Zoals Boudewijn Bouckaert schreef,

polycentrische uitgebreide orden, zoals Middeleeuwse Vrede van God (1100-1500), komen niet overeen met de Hobbesiaanse intuïtie over macht en orde. . . . De middeleeuwse orde was een orde zonder soevereine macht in de “moderne” zin van het woord, dwz een centrale macht die beschikte over een monopolie van een dwingende macht die haar in staat stelde een hele natie te regeren en op te treden als een conflictoplosser van de laatste redmiddel. 18

Robert Nisbet maakt een soortgelijke opmerking:

Middeleeuwse samenleving, vanuit het oogpunt van formeel gezag, was een van de meest losjes georganiseerde samenlevingen in de geschiedenis. Ondanks de incidentele pretenties van het centraliseren van pausen, keizers en koningen, werd het gezag dat zich theoretisch van elk van hen uitstrekte voortdurend belemmerd door het bestaan van angstvallig bewaakte "vrijheden" van stad, gilde, klooster en dorp. 19

En Leonard Liggio merkt op dat, na 1000 na Christus,

terwijl ze door de ketenen van de Vrede en het Bestand van God waren gebonden om de mensen te plunderen, betekenden de ontelbare landhuizen en baronieën ontelbare concurrerende jurisdicties in de directe nabijheid. . . . Dit polycentrische systeem zorgde voor een controle op politici; de ambachtsman of koopman zou naar een ander rechtsgebied kunnen verhuizen als er belastingen of regelgeving werden opgelegd. 20

Aan de oorsprong van deze complexiteit ligt het falen van het keizerlijke ontwerp om een politieke eenwording van de christelijke wereld te realiseren. Het Europese kapitalisme groeide gedeeltelijk door de zwakte van de politieke macht. In de tweede helft van de middeleeuwen was de keizer niet in staat om de katholieke kerk, kooplieden, ambachtslieden, bankiers en de talloze kleine legers te onderwerpen. Als gevolg daarvan werden de laatste eeuwen van de Middeleeuwen gekenmerkt door het succes van een pluralistische orde die werd gekenmerkt – zoals het was sinds de negende eeuw na Christus – door vele allodiale eigenschappen, vrij van koninklijke controle en van elke vorm van politieke (eminente) domein. 21 In zijn Edictum Pistense (864 DC) berispte keizer Karel "De Stoute" al degenen die "kastelen en forten bouwden zonder enige toestemming en op een illegale manier" (castella et firmitates et haias sine nostro verbo fecerunt). Maar de zwakte van de keizerlijke macht moedigde de verspreiding van zelfbescherming en deze "vorm van bezit vrij van enige verplichting" aan. 22

Verdedigers van een libertair Europees erfgoed moeten hun geschiedenis van eigendomsrechten, pluralisme en concurrentie erkennen. Ze moeten ook een rationele manier herontdekken om conflicten op te lossen en ruzies te beheersen zonder toevlucht te nemen tot een dwingende staatslogica of een centrale dwangmacht.

Bijgeloof # 3: Het bestaan van een Europese identiteit vraagt om de opbouw van één staat in Europa.

Aangezien er belangrijke verschillen zijn tussen Engeland en Griekenland, Spanje en Duitsland, of Frankrijk en Polen, zijn er verschillende manieren om Europeaan te zijn. Hoewel Europeanen veel kenmerken gemeen hebben die hen onderscheiden van bijvoorbeeld Afrikanen of Aziaten, impliceert dit feit niet de noodzaak van één enkele Europese staat.

Integendeel, zoals eerder aangegeven, is een van de belangrijkste elementen van deze Europese identiteit de geschiedenis, en geschiedenis is niet altijd de heerschappij van de natiestaat geweest. In feite was pluralisme de sleutel tot Europees historisch succes, en een dergelijk pluralisme betekende de afwezigheid (aan het einde van de middeleeuwen) van een machtig centrum van politieke beslissingen. Europa had kerk, keizerrijk, een aantal koningen en prinsen, een veelvoud aan feodale relaties en, in sommige regio's, onafhankelijke steden, maar het had nooit een kleine groep heersers die in staat waren het economische leven en de civiele samenleving te organiseren. "De donkere eeuwen hebben onmiskenbaar een spirituele orde verspreid, maar ook een diepe wanorde in de politiek en de economie", 23 merkte Jean Baechler op in zijn belangrijke studie over de oorsprong van het kapitalisme en de rol van middeleeuwse anarchie. Deze beheersbare chaos verklaart ons succes.

Niettemin is de natiestaat een compromis geweest tussen de wil om een universele politieke controle te realiseren en het verzet van de samenleving (religie, economie, cultuur). De mislukking van het keizerlijke project aan het einde van de Investituurwedstrijd werd uitgebuit door Normandische theoretici (bijvoorbeeld Hugh van Fleury) die oude concepten opnieuw uitwerkten in relatie tot nieuwe 'nationale' machten (regna).

Jeroen Bouwer

Hoe een kort verhaal iemand van links in libertair veranderde Ik hield vandaag een lezing over Milton en Rose Friedman voor een gehoor van ongeveer 60 professoren en rechters van rechtsscholen. Het ging trouwens goed. Een van mijn dia's, getiteld 'Equality of Outcome', was een citaat uit Free to Choose van Milton en Rose Friedman:
De ethische kwesties [met rechtvaardigheid] die ermee te maken hebben, zijn subtiel en complex. Ze moeten niet worden opgelost met zulke simplistische formules als 'eerlijke aandelen voor iedereen'. Inderdaad, als we dat serieus nemen, zouden jongeren met minder muzikale vaardigheden de meeste muzikale opleiding moeten krijgen om hun geërfde achterstand te compenseren, en zouden jongeren met een grotere muzikale aanleg geen toegang moeten hebben tot een goede muzikale opleiding; en evenzo met alle andere categorieën van geërfde persoonlijke kwaliteiten. Dat mag dan “eerlijk” zijn voor de jongeren zonder talent, maar zou het “eerlijk” zijn voor de getalenteerde, laat staan voor degenen die moesten werken om de opleiding van de jongeren zonder talent te betalen, of voor de personen die verstoken waren van de voordelen die zou kunnen zijn voortgekomen uit het aankweken van de talenten van hoogbegaafden?
Onderaan voegde ik toe: "Cue:
Harrison Bergeron " en vertelde hen de kern van het beroemde korte verhaal van Kurt Vonnegut. Een enthousiaste professor in de rechten kwam daarna naar me toe en vertelde me dat hij, voordat hij dat verhaal jaren geleden had gelezen, een 'linkse hippie' was. Maar dat verhaal had een diepe indruk op hem, het zette hem ertoe aan zijn fundamentele opvattingen in twijfel te trekken en leidde ertoe dat hij een libertariër werd. Hier is Harrison Bergeron , voor degenen onder u die het niet hebben gelezen. (0 OPMERKINGEN)

%d bloggers liken dit: