Stilgehouden.nl

Een kunstenaar voegt zijn sculpturen toe aan het alledaagse rond NYC

Een kunstenaar voegt zijn sculpturen toe aan het alledaagse rond NYC

Bron

Schilderijen horen thuis aan de muur, en sculpturen horen op sokkels, toch? Misschien niet, volgens Adam Milner, wiens huidige tentoonstelling Public Sculptures is gebaseerd op spontane ontmoetingen met kunst – niet in een museum of galerij, maar in de ruimtes die we het minst verwachten: die we vaak bezoeken als onderdeel van ons dagelijks leven.

Samengesteld door Cortney Lane Stell voor Black Cube, het in Denver gevestigde, zelfbenoemde 'nomadisch museum', toont de multi-site show 13 sculpturen van Milner op onconventionele locaties in New York City. De levendig gekleurde, verschillend getextureerde assemblages van de kunstenaar worden opgevoerd op zowel ongewone als alledaagse plaatsen, van een boomstronk op Green-Wood Cemetery tot de planken van een bodega in Brooklyn.

Adam Milner, "Untitled" (2019), kat en gepolijst brons, schelphoorn. Getoond in de etalage van New Express Tailor Shop, Manhattan, New York.

Bezoekers kunnen locaties in de buurt vinden en hun eigen tentoonstellingsoverzicht uitstippelen met behulp van een online interactieve kaart . Sommige stukken zijn gemakkelijk toegankelijk voor voorbijgangers, zoals "Untitled" (2019), een glimmend, gegoten bronzen beeld met schelpschelp dat te zien is in de etalage van New Express Tailor Shop in Lower Manhattan. Anderen vereisen wat meer planning vooraf: "Pink Cookie Museum Display" (2021), bijvoorbeeld, is bevestigd aan de halsband van een hond genaamd Oh Papa, die in Gramercy Park woont. (Om het werk te zien, sms de eigenaar van de kunstzinnige hond, Starlee, op 323-380-1456.)

Adam Milner, "Pink Cookie Museum Display" (2021), fluweel, polystyreen, polymeerklei, messingdraad. Tentoongesteld bij een hond genaamd Oh Papa, Manhattan, New York.

Hoewel de keuze van locaties in strijd lijkt met traditionele tentoonstellingsruimtes, verwerpt Milner het idee dat het misschien gekke of onwaarschijnlijke plaatsen zijn om kunst te bekijken.

“Dit zijn allemaal normale plekken waar kunst plaatsvindt. Ik vind het niet zo vreemd om een beeld op een auto of op een hond te zetten. De meeste van deze plaatsen hebben al kunst – een bodega kan iets achter de toonbank hebben of aan de muur hangen dat daar is voor kunstdoeleinden, "vertelde de kunstenaar aan Hyperallergic.

“Voor mij is het ook een herinnering dat ik de galerie of een museum niet als het eindpunt van mijn werk zie. Ik zie het als vloeiender, als bewegen door de wereld op een vreemde manier die moeilijk vast te stellen is,' voegde Milner eraan toe.

Adam Milner, "Untitled Cone" (2021), roestvrij staal, ballonnen. Gevestigd in de tweedehandswinkel Restoration Worship Temple, Bushwick, Brooklyn.

Milner, een eerdere Hyperallergic- bijdrager , heeft vaak de effecten onderzocht die plaats en context kunnen hebben op de impact van een kunstwerk. In een installatie in het Andy Warhol Museum verspreidde Milner een selectie van persoonlijke voorwerpen tussen de intieme bezittingen van de kunstenaar in zijn archief – een roze slip, een tandheelkundige mal – om verborgen verbanden op te sporen. Public Sculptures is ontstaan uit de wens van Milner om werken die tijdens de pandemie zijn gemaakt nieuw leven in te blazen door ze ergens anders heen te brengen.

Adam Milner, "Lime Green Apple Museum Display" (2021), vond spijker, plastic scherven en gumpaste strik, handgeverfd fluweel, berken, olieverf, vond piepschuim en polystyreen, koperdraad en soldeersel. Tentoongesteld in Two Ways Supermarket, Brooklyn, NY.

“Onderdeel daarvan is voor mij om de sculpturen een tijdje in een andere setting te laten staan […] om ze naast andere dingen te laten zitten dan ze normaal naast in een galerie of museum zouden zitten en ze dat te laten absorberen, ’ zei de kunstenaar. "De groenfluwelen sculptuur in een bodega naast heldere blikjes Pringles wordt een interessante context."

"Toen raakte het me – het zijn echt de mensen die ermee instemden om met mij samen te werken die de werken het meest zien, de kleermaker in de winkel die dit kleine beeldhouwwerk elke dag ziet," voegde Milner eraan toe. "De werken kunnen erg stil en bescheiden zijn, en ze kruisen met al deze verschillende doelgroepen. Ik vond het een leuk idee om ze uit elkaar te drijven en een soloshow te maken die niet al te groots aanvoelde.”

Public Sculptures is tot en met 15 augustus te zien op geselecteerde locaties in Brooklyn, Queens en Manhattan.

Gregory

Shahzia Sikander tekent de onmetelijkheid van vrouwen  Er is een soort glyph – een soort figuur die, hoewel geworteld in het leven, is veranderd in een abstracte vorm – in de linkerbovenhoek van het stuk "Epistrophe" (2021), een stuk dat is samengesteld uit vloeibare gouache en inkttekeningen op calqueerpapier, dat voelt voor mij als een kaartsleutel voor de hele tentoonstelling van Shahzia Sikander in de Morgan Library and Museum. Het is een terugkerend motief in haar werk: een duidelijk vrouwelijke figuur zonder armen, een ruime boezem boven een samengeknepen taille en dan forse, gebogen heupen die taps toelopen naar de benen en wat bijna voeten zijn die hier een wirwar van verbonden ranken worden. Horizontaal georiënteerd zoals de figuur hier is, lijkt het bijna op een paar eierstokken. In "Epistrophe", dat eigenlijk een installatie is en het grootste werk in de tentoonstelling, maakt de kunstenaar zowel subtiel als krachtig duidelijk dat het hart van haar tentoonstelling, Shahzia Sikander: Extraordinary Realities , haar fascinatie is voor de manieren waarop vrouwen zoals gedacht en fantasierijke wezens kunnen onmetelijk zijn in hun krachten. Als ik aan dit thema denk, moet ik denken aan het werk van Elizabeth Catlett , Wangechi Mutu en Shoshana Weinberger, die allemaal de conventionele vrouwelijke vorm verfraaien en overdrijven, vervormen en verdraaien om hem ongecultiveerd, weerbarstig en grensoverschrijdend te maken. De show beslaat de eerste 15 jaar van Sikander's carrière en benadrukt haar werk binnen de traditie van miniatuur- of manuscriptschilderen die ze studeerde in Lahore, Pakistan (waar ze is geboren en getogen), ook voor mijn ogen behoort ze tot deze geneaologie. Ze waagt zich echter zelden aan beeldhouwkunst. De belangrijkste gereedschappen van Sikander zijn gouache, aquarel en inkt op papier. Ze kan weelderig zijn met haar spontaniteit zoals ze is in "Epistrophe", en ze kan rigoureus precies zijn zoals "Running on Empty" (2002) laat zien. In het latere stuk wordt een veelkleurig, doorschijnend silhouet van een geslachtsloze figuur gelegd over een werveling van mannelijke figuren en de avatars van hindoegoden, allemaal in een ingewikkeld mozaïekpatroon.  Shahzia Sikander, "Running on Empty" (2002) aquarel en inkjet op wasli-papier Ik waardeer echt de stukken waarin ze beide doet, zoals in "A Slight and Pleasing Dislocation" uit 2001, een onvoltooid paneel dat oorspronkelijk deel moest uitmaken van een 50-voet muurschildering die Sikander de opdracht had gekregen om te maken. De figuur is zonder hoofd en velen bewapend (mogelijk een soort Durga ) met de bovengenoemde getande voeten die herhaaldelijk verschijnen en verschillende wapens en gereedschappen die in de 13 handen worden vastgehouden. Dit is een versie van de vrouw die alles kan zijn en doen, de persoon die niet te overzien is. En in onze populaire cultuur wordt de onberekenbare persoon als gevaarlijk beschouwd, en we waarderen en verachten hem hiervoor. En vooral gekleurde mensen zijn onderhevig aan deze projectie. Volgens het bijschrift van de afbeelding leek dit cijfer na 9/11 bedreigend voor de opdrachtgevers en werd Sikander gevraagd het te wijzigen. Ze weigerde en gaf in plaats daarvan de commissie op. In haar werk en in haar eigen geleefde leven laat Sikander zien dat haar visie op vrouwen niet mag worden verboden of beperkt.  Shahzia Sikander, “A Slight and Pleasing Dislocation” (2001) acryl aan boord In Extraordinary Realities demonstreert Sikander een geweldige faciliteit door de traditie van miniatuurschilderkunst in andere culturele contexten te trekken. Het werk dat ze maakte tijdens een fellowship in Houston in het Museum of Fine Arts van 1995-1997, bijvoorbeeld "Eye-I-ing That Armorial Bearings" (1989-1997), laat zien hoe ze de culturele dynamiek en specifieke geschiedenissen die betrekking hebben op Afro-Amerikanen. In dit werk wordt het hoofd van kunstenaar Rick Lowe, oprichter van Project Row Houses in Houston, ondersteboven getoond samen met verschillende iconen en symbolen uit haar eigen tradities – de lezende geleerde en de durga. Ze mengt zich ook in het Grieks, zoals in de griffioen in de rechter benedenhoek. Het stuk voelt alsof ze een ander soort heraldiek probeert te ontwerpen – een die misschien het teken is van haar eigen specifieke huis.  Shahzia Sikander, "Eye-I-ing That Armorial Bearings" (1989-97) plantaardige kleur, droog pigment, waterverf en thee op wasli-papier; 22×14,7cm. (© Shahzia Sikander, met dank aan: de kunstenaar en Sean Kelly, New York) Deze show is ook een manier voor de Morgan Library and Museum om uit te breiden wat mij al een tijdje een beperkt tentoonstellingspalet leek. Ik heb de instelling gekend om meestal shows te organiseren zoals Guercino: Virtuoso Draftsman , zoals ze deden in oktober 2019, of Walt Whitman: Bard of Democracy , die in juni van datzelfde jaar werd opgezet. In de afgelopen twee jaar heeft de Morgan echter ook Betye Saar: Call and Response tentoongesteld en een aanstaande tentoonstelling van tekeningen van zwarte kunstenaars uit het Amerikaanse zuiden . Dit lijkt veelbelovend om de Morgan in het gesprek te brengen over de kwesties macht, geslacht, etniciteit, keuzevrijheid, publieke erkenning en diversiteit. Extraordinary Realities laat zien dat we inderdaad kunnen spelen met onze overgeërfde traditionele manieren van kijken wanneer we een kunstenaar vinden die ze elegant en krachtig kan transformeren met de gecultiveerde vaardigheid van haar handen. Shahzia Sikander: Extraordinary Realities loopt tot en met 26 september in de Morgan Library and Museum (225 Madison Avenue, Midtown, Manhattan). Deze tentoonstelling vond zijn oorsprong in het RISD Museum.

Shahzia Sikander tekent de onmetelijkheid van vrouwen Er is een soort glyph – een soort figuur die, hoewel geworteld in het leven, is veranderd in een abstracte vorm – in de linkerbovenhoek van het stuk "Epistrophe" (2021), een stuk dat is samengesteld uit vloeibare gouache en inkttekeningen op calqueerpapier, dat voelt voor mij als een kaartsleutel voor de hele tentoonstelling van Shahzia Sikander in de Morgan Library and Museum. Het is een terugkerend motief in haar werk: een duidelijk vrouwelijke figuur zonder armen, een ruime boezem boven een samengeknepen taille en dan forse, gebogen heupen die taps toelopen naar de benen en wat bijna voeten zijn die hier een wirwar van verbonden ranken worden. Horizontaal georiënteerd zoals de figuur hier is, lijkt het bijna op een paar eierstokken. In "Epistrophe", dat eigenlijk een installatie is en het grootste werk in de tentoonstelling, maakt de kunstenaar zowel subtiel als krachtig duidelijk dat het hart van haar tentoonstelling, Shahzia Sikander: Extraordinary Realities , haar fascinatie is voor de manieren waarop vrouwen zoals gedacht en fantasierijke wezens kunnen onmetelijk zijn in hun krachten. Als ik aan dit thema denk, moet ik denken aan het werk van Elizabeth Catlett , Wangechi Mutu en Shoshana Weinberger, die allemaal de conventionele vrouwelijke vorm verfraaien en overdrijven, vervormen en verdraaien om hem ongecultiveerd, weerbarstig en grensoverschrijdend te maken. De show beslaat de eerste 15 jaar van Sikander's carrière en benadrukt haar werk binnen de traditie van miniatuur- of manuscriptschilderen die ze studeerde in Lahore, Pakistan (waar ze is geboren en getogen), ook voor mijn ogen behoort ze tot deze geneaologie. Ze waagt zich echter zelden aan beeldhouwkunst. De belangrijkste gereedschappen van Sikander zijn gouache, aquarel en inkt op papier. Ze kan weelderig zijn met haar spontaniteit zoals ze is in "Epistrophe", en ze kan rigoureus precies zijn zoals "Running on Empty" (2002) laat zien. In het latere stuk wordt een veelkleurig, doorschijnend silhouet van een geslachtsloze figuur gelegd over een werveling van mannelijke figuren en de avatars van hindoegoden, allemaal in een ingewikkeld mozaïekpatroon. Shahzia Sikander, "Running on Empty" (2002) aquarel en inkjet op wasli-papier Ik waardeer echt de stukken waarin ze beide doet, zoals in "A Slight and Pleasing Dislocation" uit 2001, een onvoltooid paneel dat oorspronkelijk deel moest uitmaken van een 50-voet muurschildering die Sikander de opdracht had gekregen om te maken. De figuur is zonder hoofd en velen bewapend (mogelijk een soort Durga ) met de bovengenoemde getande voeten die herhaaldelijk verschijnen en verschillende wapens en gereedschappen die in de 13 handen worden vastgehouden. Dit is een versie van de vrouw die alles kan zijn en doen, de persoon die niet te overzien is. En in onze populaire cultuur wordt de onberekenbare persoon als gevaarlijk beschouwd, en we waarderen en verachten hem hiervoor. En vooral gekleurde mensen zijn onderhevig aan deze projectie. Volgens het bijschrift van de afbeelding leek dit cijfer na 9/11 bedreigend voor de opdrachtgevers en werd Sikander gevraagd het te wijzigen. Ze weigerde en gaf in plaats daarvan de commissie op. In haar werk en in haar eigen geleefde leven laat Sikander zien dat haar visie op vrouwen niet mag worden verboden of beperkt. Shahzia Sikander, “A Slight and Pleasing Dislocation” (2001) acryl aan boord In Extraordinary Realities demonstreert Sikander een geweldige faciliteit door de traditie van miniatuurschilderkunst in andere culturele contexten te trekken. Het werk dat ze maakte tijdens een fellowship in Houston in het Museum of Fine Arts van 1995-1997, bijvoorbeeld "Eye-I-ing That Armorial Bearings" (1989-1997), laat zien hoe ze de culturele dynamiek en specifieke geschiedenissen die betrekking hebben op Afro-Amerikanen. In dit werk wordt het hoofd van kunstenaar Rick Lowe, oprichter van Project Row Houses in Houston, ondersteboven getoond samen met verschillende iconen en symbolen uit haar eigen tradities – de lezende geleerde en de durga. Ze mengt zich ook in het Grieks, zoals in de griffioen in de rechter benedenhoek. Het stuk voelt alsof ze een ander soort heraldiek probeert te ontwerpen – een die misschien het teken is van haar eigen specifieke huis. Shahzia Sikander, "Eye-I-ing That Armorial Bearings" (1989-97) plantaardige kleur, droog pigment, waterverf en thee op wasli-papier; 22×14,7cm. (© Shahzia Sikander, met dank aan: de kunstenaar en Sean Kelly, New York) Deze show is ook een manier voor de Morgan Library and Museum om uit te breiden wat mij al een tijdje een beperkt tentoonstellingspalet leek. Ik heb de instelling gekend om meestal shows te organiseren zoals Guercino: Virtuoso Draftsman , zoals ze deden in oktober 2019, of Walt Whitman: Bard of Democracy , die in juni van datzelfde jaar werd opgezet. In de afgelopen twee jaar heeft de Morgan echter ook Betye Saar: Call and Response tentoongesteld en een aanstaande tentoonstelling van tekeningen van zwarte kunstenaars uit het Amerikaanse zuiden . Dit lijkt veelbelovend om de Morgan in het gesprek te brengen over de kwesties macht, geslacht, etniciteit, keuzevrijheid, publieke erkenning en diversiteit. Extraordinary Realities laat zien dat we inderdaad kunnen spelen met onze overgeërfde traditionele manieren van kijken wanneer we een kunstenaar vinden die ze elegant en krachtig kan transformeren met de gecultiveerde vaardigheid van haar handen. Shahzia Sikander: Extraordinary Realities loopt tot en met 26 september in de Morgan Library and Museum (225 Madison Avenue, Midtown, Manhattan). Deze tentoonstelling vond zijn oorsprong in het RISD Museum.

%d bloggers liken dit: